Design a site like this with WordPress.com
Get started

Σκόρπιες σκέψεις στο διάλειμμα για διαφημίσεις iv

– Η α΄ δου αθηνών μεταφέρθηκε σε ολοκαίνουργιο κτίριο, κάπου στα τέλη της πρώτης δεκαετίας του αιώνα μας. Το κτίριο την πρώτη μέρα της λειτουργίας της ήταν φρεσκοανακαινισμένο, σε πλήρη αντίθεση με την ευρύτερη περιοχή, τη σωκράτους δηλαδή και τα πέριξ στενά της. Οι τοίχοι φρεσκοβαμμένοι, το ασανσέρ σαν καινούργιο, οι σκάλες αποστράπτουσες και τα τζάμια σχεδόν διάφανα. Μοναδική παραφωνία ήταν τα διαπιστευτήρια που φρόντισε να παραδώσει ήδη απο τις 7 το πρωί που άνοιξε το κτήριο, επρόκειτο με άλλα λόγια για ένα ιδιότυπο “ποδαρικό”, ένας κάτοικος της περιοχής που ανήκει στην ευρύτερη κατηγορία των “τοξικοεξαρτημένων”, άλλως γνωστών και ως πρεζάκια.

Ο συμπαθής αυτός κύριος, με αυτό το υπόγειο, ακούσιο και συχνά δηλητηριώδες χιούμορ των ανθρώπων που μοιράζονται το χόμπυ του, είχε δημιουργήσει ένα πραγματικό μνημείο κενώσεως, ένα κοπρογλυπτό τεραστιαίων διαστάσεων, ένα ζωντανό κατηγορώ στην πολυήμερη σύσφιξη των εντέρων που ανάμεσα στα άλλα προκαλεί η πρέζα. Μπορώ να φανταστώ αυτόν το άγνωστο ήρωα, αυτό τον αφανή καλλιτέχνη, να βλέπει τις ανοιχτές πόρτες του καινούργιου κτηρίου, ως μια σανίδα σωτηρίας σε μια μεγάλη και επιτακτική Aνάγκη. Εικάζω πως ήταν ο πρώτος επισκέπτης στην εφορία και ίσως και ο μοναδικός που έφυγε πραγματικά ικανοποιημένος απο το κτιριό της. Αναπαριστώ νοερά το βαθύ του κάθισμα, αυτή τη στάση που μόνο ένας έμπειρος πρεζάκιας μπορεί να επιτύχει, με αυτή την σωματική ευλυγισία που ζηλεύουν ακόμα και οι πιο εξασκημένοι γιόγκι, και καθώς μετά απο δυο εβδομάδες πλήρους ακινησίας, οι εντερικοί του μηχανισμοί, υποβοηθούμενοι ίσως και απο το περιβάλλον, παίρνουν μπρος, να κοσμεί το πρώτο αποστράπτων σκαλί, με μια, ας μου επιτραπεί η έκφραση, θηριώδη κουράδα.

Βέβαια ένα αληθινό έργο τέχνης είναι μια δυναμική διαδικασία∙ τα νοηματά του φανερώνονται σταδιακά, μετά την εκθεσή του. Τουτέστιν θα ήταν λάθος να σταθεί κάποιος μόνο στην αισθητική του πλευρά. Όσο θαυμαστή και να΄ταν αυτή – η τοποθετησή της όχι ακριβώς στο μέσο, αλλά στη χρυσή τομή της νοητής ευθείας μεταξύ της εισόδου και του ασανσέρ, ή η ίδια η μορφή αυτής της ωδής στην ανέμελη δυσκοιλιότητα, που πάσχιζε θαρρείς να συγκρατήσει ένα πλούτο νοημάτων που ανυπομονούσαν να ξεχυθούν σαν εαρινή ανθοφορία στο κοινό – αυτό που έγινε σύντομα φανερό, ήταν πως το πρώτιστο μέλημα του ανώνυμου καλλιτέχνη δεν ήταν απλά και μόνο η αισθητική τέρψη, αλλά ένα αιχμηρό κοινωνιολογικό σχόλιο.

Αντιμέτωποι με αυτή την αναντίρρητη μοναδικότητα, με αυτή την ασυνέχεια σε μια επιμελώς αποστειρωμένη τοπολογία, οι πρωινοί επισκέπτες της εφορίας -λογιστές, εφοριακοί και απλοί πολίτες- έκαναν ό,τι μπορούσαν για να αγνοήσουν αυτήν την οπτική και οσφρητική παρέμβαση. Εισέρχονταν στην εφορία ανα δυο συζητώντας και παρέκαμπταν με γρήγορα πλάγια βήματα το μνημείο συνεχίζοντας τη συζητησή τους, σα να μην έτρεχε τίποτε. Ή το προσπερνούσαν βιαστικοί και συνοφρυωμένοι. Στις λίγες περιπτώσεις που η ματιά έστεκε λίγο παραπάνω, μπορούσες να διακρίνεις στα πρόσωπα την αγωνιώδη προσπάθεια να αγνοηθεί ο νοηματικός πλούτος του μνημείου. Το κοινό, αντιμέτωπο με μια σειρά από δυσάρεστες νοηματοδοτήσεις, επέλεγε να καταφύγει σε μια εθελοντική τύφλωση, ίσως και ρινική φραγή. Αντιμέτωπος με άλλα λόγια με κάτι που δεν προσέφερε παρά δυσοίωνες ερμηνείες, ο μέσος πολίτης εξαπατούσε τον ίδιο του τον εαυτό. Οι σχεδόν καλλιτεχνικοί ελιγμοί και οι περίπλοκες πιρρουέττες των επισκεπτών γύρω απο το σκατένιο γλυπτό, υποδήλωναν μια αγωνιώδη προσπάθεια διατήρησης της ψευδαίσθησης της κανονικότητας: ο μέσος πολίτης προτιμούσε να αγνοήσει κάτι που λόγω θέσης, μεγέθους, αλλά και μυρωδιάς ήταν αδύνατο να αγνοηθεί, για να προστατέψει την αφηγησή του για τον κόσμο.

Δεν ξέρω τι με έπιασε και αυτή η προ δεκαετίας και βάλε ανάμνηση κυριάρχησε στο μυαλό μου και κατεύθυνε θαρρείς το χέρι και την γραφή μου. Αυτό που ήθελα να γράψω ήταν πως χτες, τσεκάροντας πρόχειρα δυο ειδησεογραφικά σάιτ, μετά απο μια πενθήμερη απουσία από το διαδίκτυο, βρήκα δυο τίτλους ειδήσεων για πνιγμούς ενός 15-χρονου και ενός 19-χρονου, έναν άλλον αιφνίδιο θάνατο μιας μητέρας σε μια πισίνα και μια λιποθυμία πιλότου εν ώρα πτήσης (ευτυχώς το αεροπλάνο πραγματοποίησε εν τέλει επιτυχημένη προσγείωση στο αεροδρόμιο της θεσσαλονίκης). Υποθέτω πως επρόκειτο για φρέσκιες ειδήσεις, αφορούσαν δηλαδή το τελευταίο 2-μερο.

Το ότι κάτι αντίστοιχο δε συνέβαινε ποτέ στο παρελθόν είναι πλέον αδιαμφισβήτητο. Ποτέ άλλοτε δε διάβαζες καθημερινά για αιφνίδιους θανάτους νέων ανθρώπων, ούτε για λιποθυμίες πιλότων. Και αυτό που είναι τόσο αδιανόητο, όσο και -κυρίως- πάρα πολύ ανησυχητικό, είναι πως κανείς δε μιλά γι΄αυτό. Σαν η αιφνιδίτιδα, να είναι μια καλά γνωστή και παλιά ασθένεια, που σαν την αυτόματη ανάφλεξη μπορεί να σε βρει στα καλά καθούμενα. Το πεπρωμένο φύγειν αδύνατο φάση. Τι τα θες, άμα στο΄χει γραμμένο η μοίρα σου.

Προφανώς τα τελευταία δυόμιση χρόνια, ένα αξιοσέβαστο ποσοστό των δυτικών υπηκόων, οι γνωστοί καραντινιέρι, εκπαιδεύτηκαν στον πλήρη αφανισμό κάθε δυνατότητας λογικής συσχέτισης και ανάλυσης των φαινομένων. Τα πράγματα στο μυαλό του καραντινιέρι συμβαίνουν εν κενώ – η πραγματικότητα είναι μια σειρά από τυχαία, ανεξήγητα και πλήρως ασύνδετα συμβάντα που είναι μάταιο να προσπαθήσει κανείς να ερμηνεύσει. Είμαι σίγουρος πως πολλοί απο δαύτους μένουν με το στόμα ανοιχτό κάθε ξημέρωμα ή κάθε ηλιοβασίλεμα.

“Κοίτα να δεις ένα πράγμα, κάθε πρωί στις 7 φωτίζει”, τους φαντάζομαι να παρατηρούν στο νον μπάιναρι συντροφό τους.

“Ναι, αλλά πριν απο ένα μήνα, φώτιζε στις 6μιση”.

“Σωστά, άρα δεν πρόκειται παρά για σύμπτωση”.

“Και να σκεφτείς πως κάποιοι ακροδεξιοί συνωμοσιολόγοι λένε πως το προκαλεί η κίνηση της γης γύρω απο τον ήλιο”.

“Τι ζώα”.

Τέλος πάντων, ας μου συγχωρεθεί αυτή η παραδρομή, δεν έχω κάνει και το εμβόλιο, έφαγα και πολύ κλιματική αλλαγή φέτος το καλοκαίρι, το μυαλό μου χάνεται ώρες ώρες σε άσχετες σκέψεις.

Θα προσπαθήσω να μείνω συγκεντρωμένος στο προκείμενο.

Που είναι η έκρηξη των αιφνίδιων θανάτων σε όλο το δυτικό κόσμο, έκρηξη που πλέον πέραν απο ανεκδοτολογική είναι και ποσοτικοποιήσιμη και στατιστικά ορατή.

Αυτό που είναι πλέον φανερό σε όλες σχεδόν τις καταγραφές πλεοναζόντων θανάτων στο δυτικό τουλάχιστον κόσμο, είναι πως κατά ένα συντριπτικό ποσοστό οι αυξήσεις των θανάτων συμπίπτουν χρονικά με τις διάφορες φάσεις εμβολιασμού – την έναρξη του προγράμματος, την εντατικοποιησή του, τις τρίτες δόσεις κτλ. Προφανώς η χρονική σύμπτωση, δε συνεπάγεται απαραίτητα και συσχέτιση – όταν όμως συμβαίνει τόσο σε βάθος χρόνου, όσο και σε μεγάλο πληθυσμιακό εύρος, τότε αποτελεί ισχυρή ένδειξη. Και το γεγονός ότι δεν αποτελεί αντικείμενο ενδελεχούς έρευνας είναι απλά εξωφρενικό.

Για τα δεδομένα απο την αγγλία είχα γράψει στην προηγούμενη αναρτησή μου. Η κατάσταση δείχνει να είναι εξίσου ανησυχητική και στην αυστραλία.

15000 πλεονάζοντες θάνατοι καταγράφονται στη χώρα απο τον οκτώβρη του ΄21, μέχρι και το τέλος μάη του ΄22. Σημειωτέον μιλάμε για μια χώρα που μέχρι και τις αρχές του΄21, είχε σχεδόν μηδενική υπερβάλλουσα θνησιμότητα. Η υπερβάλλουσα θνησιμότητα ξεκινά στα μέσα του ΄21 και αρχίζει να εκτοξεύεται απο τον οκτώβρη του ΄21.

Τα παραπάνω συνοψίζονται στο ακόλουθο γράφημα. Με κόκκινο οι θάνατοι.

https://arkmedic.substack.com/p/australias-excess-death-toll-just

Παρόμοια η κατάσταση και στη γερμανία, όπου μια μετα-ανάλυση των καταγραφών θανάτων ρίχνει φως σε μερικά ακόμα πιο ανησυχητικά στοιχεία. Όχι μόνο η πλεονάζουσα θνησιμότητα ακολουθεί πάνω-κάτω την χρονική πορεία του προγράμματος εμβολιασμού, ξεκινά δηλαδή στις αρχές του ΄21 και έχει και μια δεύτερη κορύφωση το φθινόπωρο του ΄21, όταν ξεκίνησε η τρίτη δόση, αλλά επικεντρώνεται στις ηλικίες 15-79. Οι ηλικίες άνω των ΄80 (άνθρωποι δηλαδή που λίγο-πολύ μοιράζονται ένα εξασθενημένο ανοσοποιητικό που είναι λιγότερο πιθανό να αντιδράσει άσχημα μετά τον εμβολιασμό), ακριβώς οι ηλικίες που υποτίθεται πως ήταν το επίκεντρο της δολοφονικής δράσης του ιού, δείχνουν λίγο πολύ ανεπηρέαστες σ΄αυτά τα δυόμιση χρόνια.

Το παρακάτω γράφημα απο το https://www.eugyppius.com/p/exhaustive-study-of-german-mortality δείχνει την επιμέρους κατανομή των πλεονάζοντων θανάτων ηλικιακά.

Ένα γράφημα απο την ολλανδία, βασισμένο σε μια ανάλυση του ιολόγου Theo Schetters, για την τέταρτη δόση του εμβολίου, αφηγείται μια παρόμοια ιστορία:

Πάνω-κάτω τα ίδια και στην αμερική:

Με κόκκινο η πλεονάζουσα θνησιμότητα, με πράσινο οι εμβολιασμοί και με μπλε οι θάνατοι που κατεγράφησαν ως κόβιντ. Για το διάστημα απο τις αρχές του ΄21, μέχρι τον ιούλη του ΄22.

https://dailysceptic.org/2022/08/25/graph-shows-close-correlation-between-vaccine-booster-rollout-in-the-united-states-and-excess-deaths/

Το αυτό συμβαίνει και σε μια σειρά από άλλες χώρες, τουλάχιστον σε όσες κρατάνε σοβαρά στατιστικά. Ακόμα και σε αυτές που δεν κρατάνε, όπως για κακή ώρα, η ελλάδα.

Ίσως και αυτή η τάση όλων και περισσότερων θεσμών και ανθρώπων κλειδιά στην όλη παράνοια των τελευταίων δυο χρόνων, να λοιδωρούν τον ίδιο τον πυλώνα της θανατοπολιτικής τους, τα λοκντάουν δηλαδή, να οφείλεται -σε ένα μικρό έστω βαθμό- και στην προσπάθεια καμουφλαρίσματος όλων αυτών των ανησυχητικών σημάτων. Σε μια προσπάθεια δηλαδή απόδοσης της ανεξήγητης αύξησης των θανάτων, σε οτιδήποτε άλλο, πλην του προφανούς, στα εμβόλια δηλαδή, να θυσιάζουν ένα κομβικό στοιχείο της κοβιντουστερίας: ούτως ή άλλως στο τέλος της ημέρας κανείς απ΄ό,τι φαίνεται δε στήριζε τα λοκντάουν, είναι να απορεί κανείς το πως αυτά κυριάρχησαν σε παγκόσμια κλίμακα [1]. Μυστήριο φάση.

– Μυστήριο είναι και αυτό που συμβαίνει με τον ανθρώπινο εγκέφαλο και την νοημοσύνη εν γένει. Η σοβαρή μείωση του όγκου του ανθρώπινου εγκεφάλου κατά την μετάβαση απο τη τροφοσυλλογή στην καλλιέργεια, πριν περίπου 10.000 χρόνια είναι πλέον αρκετά καλά τεκμηριωμένη. Η ανάλογη τεκμηρίωση σε βιολογικό επίπεδο ωστόσο λείπει για την ολοένα και πιο δημοφιλή θεωρία της διαρκούς -και τις τελευταίες δυο δεκαετίες, εκθετικής- μείωσης της νοημοσύνης τους τελευταίους αιώνες.

Αρκεί να δει κάποιος το διανοητικό επίπεδο των αρχηγών κρατών τα τελευταία χρόνια. Ευτελισμοί των αμινοξέων τύπου μητσοτάκης ή τρυντό έχουν πάψει να αποτελούν κάποια ιδιαιτερότητα και τείνουν να γίνονται ο κανόνας σε ολόκληρο το δυτικό κόσμο. Πριν λίγα χρόνια η κτηνώδης ηλιθιότητα του υιού μπους, ήταν αγαπημένο θέμα σχολιασμού, πλέον τύποι με προχωρημένη εγκεφαλική σήψη σαν τον μπάιντεν, δεν προκαλούν καν ένα ανασήκωμα φρυδιού.

Προφανώς και έχουν υπάρξει ουκ ολίγοι κλινικά ηλίθιοι ηγέτες στην ανθρωπότητα. Ήταν όμως κατά κύριο λόγο βασιλιάδες, προιόντα δηλαδή αιμομιξίας∙ και στο κάτω – κάτω επιβάλλονταν στους υπηκόους. Πλέον ο ηλίθιος είναι προιόν δημοκρατικής επιλογής. Πως θα ένοιωθαν άραγε ο σεν ζύστ ή ο ντιντερό, αν μπορούσαν να γνωρίζουν πως λιγότερο απο δυόμιση αιώνες μετά το θρίαμβο της δημοκρατίας στη χώρα τους, οι συμπατριώτες τους θα επέλεγαν έναν τύπο σαν το μακρόν;

Η γενικότερη υποβάθμιση της ανθρώπινης λογικής, του διαλόγου και της σκέψης εν γένει, που είναι ορατός στο σύνολο των ανθρώπινων εκδηλώσεων, απο τα κοινωνικά δίκτυα, μέχρι την χαλαρή κουβεντούλα με το γείτονα, αντανακλάται ίσως θα μπορούσε να πει κάποιος και στον γενικευμένο ευτελισμό των πολιτικών βιτρινών. Παρόλα αυτά, το απύθμενο της βλακείας διαφόρων πρωτοκλασσάτων θεσμικών εκπροσώπων συνεχίζει να προκαλεί απελπισία.

Ο Carl Lauterbach είναι υπουργός υγείας ενός σοβαρού καπιταλιστικού κράτους – του γερμανικού. Στις 24 αυγούστου η γερμανική βουλή ψήφισε το νέο Νόμο Προστασίας απο τη Μόλυνση. Δε θα σταθώ στις ναζιστικές συνδηλώσεις του εν λόγω νόμου, ούτε στις αδιανόητες διατάξεις του για τη μασκοφορία και την επέκταση των εμβολιασμών, αλλά στις δηλώσεις του lauterbach στην όλη σχετική συζήτηση με τον καινούργιο νόμο και την επέκταση των εμβολιασμών.

Ο εν λόγω προφανώς διανοητικά διαταραγμένος υπουργός υποστήριξε, υπερασπιζόμενος τον καθολικό εμβολιασμό, πως ενώ οι εμβολιασμένοι όταν κολλάνε κόβιντ αρρωσταίνουν γρήγορα και άρα μένουν σπίτι τους και δε μεταδίδουν, οι ανεμβολίαστοι, αργούν να εμφανίσουν ή δεν καταλαβαίνουν καν πως έχουν συμπτώματα και κυκλοφορούν ανενόχλητοι μεταδίδοντας τον ιό. (το βίντεο είναι στα γερμανικά στηρίχτηκα οπότε αρκετά σε γκουγκλ τρανσλέητ, αλλά τσεκάροντας και διάφορες άλλες μεταφράσεις του βίντεο, αυτά είναι πάνω κάτω που λέει). Οπότε πρέπει όλοι να εμβολιαστούν άμεσα, ώστε να αρρωσταίνουν πιο εύκολα και να κάθονται σπίτι τους.

https://twitter.com/disclosetv/status/1562508699557474306?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1562610866486661120%7Ctwgr%5E56559da2a9b1a582233b0b33a8558c71782491eb%7Ctwcon%5Es3_&ref_url=https%3A%2F%2Fexpose-news.com%2F2022%2F08%2F27%2Fnew-normal-germanys-new-enabling-act%2Fcomment-page-1%2Fcomments

– Μιλώντας για ευρωπαικές πολιτικές βιτρίνες: ο γάλλος πρόεδρος είναι αδιαμφισβήτητα απο τις πλέον μαλακισμένες. Η πρόσφατη ομιλία του στα μέλη της κυβερνησής του, ήταν δηλωτική για το τι περιμένει του δυτικούς υπηκόους τα επόμενα χρόνια “Ζούμε σ΄αυτό που διαφαίνεται ως το τέλος της εποχής της αφθονίας … το τέλος της αφθονίας της γης, των πρώτων υλών, συμπεριλαμβανομένου του νερού … της ανεμελιάς… Η ελευθερία μας έχει ένα κόστος, και κάποιες φορές όταν καλούμαστε να την υπερασπίσουμε πρέπει να κάνουμε θυσίες … Φαίνεται πως είναι το πεπρωμένο μας να διαχειριζόμαστε διαρκείς κρίσεις και καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης”.

Πρόκειται για μια κυνική, πλην όμως αρκετά ακριβή περιγραφή, της ζωής των υπηκόων στο νέο παράδειγμα. Αυτά που ξέραμε ως θεμελιώδη δικαιώματα και ως βασικούς και αδιαπραγμάτευτους υλικούς όρους διαβίωσης, βαφτίζονται πλέον προνόμια, αφθονία, ανεμελιά. Και ποιος μπορεί να είναι τόσο εγωιστής και καλομαθημένος ώστε να απαιτεί μια ζωή προνομίων και ανεμελιάς;

Τα δε κοινά αγαθά, λυπούμαστε αλλά μας τελείωσαν. Έπαψε το νερό να ρέει άφθονο για όλους. Τώρα είναι σε σπάνη, πρέπει να το κοστολογήσουμε, να το αποτιμήσουμε και να το διαπραγματευτούμε ως κόρη οφθαλμού στο χρηματιστήριο. Πρέπει να μάθουμε να υποτάσσουμε τη ζωή μας σε μια ατελείωτη σειρά φτηνών συγκινησιακών εκστρατειών, απο ιώσεις μέχρι πολέμους – να μάθουμε να ζούμε υπο ένα καθεστώς διαρκούς κρίσης και έκτακτης ανάγκης. Για τις γιαγιάδες και τους παππούδες, για τη μικρή γκρέττα, για τους μικρούς ναζί της ουκρανίας, για τις πολικές αρκούδες, που αν έμπαινε κανείς στον κόπο να τις ρωτήσει, θα του έλεγαν πως α. μια χαρά ευημερούσαν και 8 και 9 αιώνες πριν όταν το κλίμα ήταν αισθητά πιο ζεστό (και οι βίκινγκ καλλιεργούσαν στο βόρειο πόλο) και κυρίως β. ας ζεστάνει και λίγο γιατί το΄χουνε δαγκώσει με το γαμημένο το ψωλόκρυο.

[1] Με το ρυθμό που όλοι αποτάσσουνε μετά βδελυγμίας τα λοκ ντάουν, σύντομα τα διάφορα εν ελλάδι σταλινικά και νεομαρξιστικά μορφώματα, τύπου κοντρα, ταξική αντεπίθεση ή αντίθεση, θα είναι τα μόνα που θα τα υπερασπίζονται. Ακόμα και όταν οι αγαπημένοι τους φακτ τσέκερς θα μιλάνε για υπερκαταγραφή θανάτων και θανάσιμες μακροχρόνιες συνέπειες των μέτρων απαγόρευσης κυκλοφορίας, αυτοί θα συνεχίσουν να ζητάνε διασωλήνωση για το λαό και καθολικό εγκλεισμό. Ανίατες περιπτώσεις.

Advertisement

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: