Design a site like this with WordPress.com
Get started

Είναι μια πρόοδος

“Βρήκα αυτό έξω απο την πολυκατοικία μου, νόμιζα πως ήταν σκουπίδι, αλλά λίγο πριν το πετάξω είδα πως αναφέρεται σε μένα”.

Ο υπάλληλος των ελτα πήρε ανέκφραστος το σαν απόδειξη απο pos, ειδοποιητήριο, φτιαγμένο θαρρείς για να τσαλακώνεται και να φρακάρει κάτω απο τις εξώπορτες των πολυκατοικιών. Κανείς ταχυδρόμος δεν παραδίδει πλέον τίποτε μεγαλύτερο απο λογαριασμό ή διαφημιστικό, ακόμα και για μια κασσέτα είσαι υποχρεωμένος να πας στο κέντρο διανομής για παραλαβή.

Αφού έλεγξε την ταυτοτητά μου, παρέδωσε ένα δέμα με σιντι. Το ίδιο που είχα στείλει 20 μέρες πριν γαλλία. Άνευ πλέον γραματοσήμων και χωρίς καμία ένδειξη του γιατί επιστρέφεται. Κάποιος είχε τραβήξει ένα τεράστιο Χ, τόσο στη διεύθυνση παραλήπτη, όσο και του αποστολέα και κάποιος άλλος, ή ίσως και ο ίδιος σε μια δημιουργική έμπνευση, είχε τονίσει και τις άκρες του Χ με κάτι λευκό σαν μπλάνκο.

Δε σχολίασα και έφυγα βιαστικά για να προλάβω το ταχυδρομείο στην πλατεία κυψέλης, για να παραλάβω το δέμα απο το άλλο ειδοποιητήριο. Στην είσοδο με περίμενε η πρώτη δυσάρεστη έκπληξη. Τη θέση του εκδοτηρίου αριθμών, την είχε καταλάβει μια μονολιθική κατασκευή στην κορυφή της οποίας βρισκόταν μια οθόνη αφής. Ο σεκιουριτάς περιέφερε τα δαχτυλά του, έκανε μια σειρά απο επιλογές και μια σχισμή ξέρασε ένα χαρτάκι με το νουμερό μου.

Κοίταξα βλοσυρός το άθλιας αισθητικής κατασκεύασμα.

“Βγάζει και τίποτε άλλο πέρα απο χαρτάκια για την ουρά;” ρώτησα.

“Όχι, αυτό,” έκανε ο σεκιουριτάς σηκώνοντας τη μάσκα του.

“Α”, ήταν το μόνο που κατόρθωσα να αρθρώσω εγώ.

Ποιο το νόημα του να έχεις μια οθόνη αφής με ένα σωρό έξυπνα κυκλώματα και μενού επιλογών, όταν η μόνη δυνατή λειτουργία είναι η εκτύπωση ενός αριθμού;

Η αναλογία με τη σύγχρονη ζωή, τη μισή απο την οποία περνάς πίσω απο μια οθόνη επιλέγοντας πράγματα απο διαφόρων ειδών μενού, ενώ στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τίποτε απολύτως να επιλέξεις, ή μάλλον ό,τι και να επιλέξεις αποκλείεται να έχει την παραμικρή επίδραση για τη γενική πορεία της ζωής σου, ήταν τόσο προφανής που με κατέβαλλε μια φρικαλέα απελπισία.

Αναρωτήθηκα αν αυτή η καθημερινή προστριβή με αυτό το μνημείο απελπισίας, η συνεχόμενη εμβάθυνση σε μενού επιλογών (“αριθμός για προγραμματισμένο ραντεβού” ή “αριθμός για εξυπηρέτηση σε ταμείο”, “αριθμός για παραλαβή”, ή “αριθμός για αποστολή”), όταν δεν υπάρχει παρά μια δυνατότητα, η έκδοση αριθμού για τη μια και μοναδική ουρά αναμονής, είτε θέλεις να στείλεις, είτε να παραλάβεις κάτι και αυτή η δυνατότητα δεν είναι παρά ένα χαρτάκι με ένα κακοτυπωμένο αριθμό, όταν στην πραγματικότητα δεν απαιτείται παρά ένα κουμπί για την ολοκλήρωση μιας απλούστατης λειτουργίας και ωστόσο είσαι αναγκασμένος να συνομιλείς μισό λεπτό με ένα προφανώς παράφρων μηχάνημα του ελέους μόνο και μόνο για να ανοιγοκλείσει ένα γαμημένο ρελέ, αν κοντολογίς όλο αυτό το καθημερινό πάρε δώσε με την πρόοδο και τα θαύματα της τεχνολογίας ήταν η κύρια αιτία πίσω απο την εικόνα σωματικής και ψυχολογικής κατάρρευσης του σεκιουριτά.

Η φαντασία μου, αυτό το ύπουλο και άτιμο ον που δε λέει να αφήσει τον εγκεφαλό μου σε ησυχία, με τροφοδότησε με ένα γεμάτο φρικιαστικές λεπτομέρειες όραμα μιας μελλοντικής ζωής σε ένα έξυπνο σπίτι, όπου περιφέρεις καθημερινά τα δαχτυλά σου σε μικρές οθόνες αφής και πλοηγείσαι σε μενού πολλαπλών επιλογών, διαβεβαιώνοντας μικρές, χαζές και απόλυτα σπασαρχίδηκες τεχνητές νοημοσύνες του κώλου, πως δεν επιθυμείς ούτε την ενεργοποίηση του έξυπνου φωτισμού ανάγνωσης, ούτε την δημιουργία ρομαντικής ατμόσφαιρας, πόσο μάλλον του φωτισμού ερωτικής συνεύρεσης, αν μη τι άλλο επειδή το μόνο που μπορεί να δώσει φως στο σαλόνι σου είναι μια γυμνή λάμπα led που κρέμεται απο ένα γάτζο απο το ταβάνι σου. Ή να πρέπει, κάθε, μα κάθε γαμημένο πρωί να ανοίγεις ολόκληρο διάλογο με την καφετιέρα σου για να ρίξει λίγο ζεστό νερό ή ατμό σε μια χούφτα κόκκους καφέ. Η φαντασία μου με είχε ήδη οδηγήσει στο απαύγασμα της φρίκης, το έξυπνο ψυγείο, αυτό που σου αρνείται την πρόσβαση στα κάτω ράφια με το βούτυρο και την κρέμα γάλακτος λόγω αυξημένης χοληστερίνης, ή κλιματικής αλλαγής, όταν παρατήρησα με ένα σχετικό άγχος πως είχε εξαφανιστεί η οθόνη που έλεγε το πιο πρόσφατο νούμερο που καλούταν να εξυπηρετηθεί.

Με μια γρήγορη αναζήτηση εντόπισα τον αντικαταστάτη της. Μια τεράστια τηλεόραση τύπου αεροδρομίου, ικανού μεγέθους για να δείξεις μια ταινία ή έναν αγώνα ποδοσφαίρου σε μια καφετέρια που βέβαια εκεί που ήταν χωμένη, στη δεξιά γωνία πάνω απο τα ταμεία έπρεπε να στραβολαιμιάσεις για να τη δεις.

Άλλος ένας τεχνολογικός θρίαμβος καιροφυλακτούσε στη γωνία για να σου καταστρέψει την ημέρα.

Παρά το μεγεθός της η οθόνη δεν παρουσίαζε παρά δυο μόνο σειρές με μικρά γράμματα που έλεγαν τους αριθμούς που εξυπηρετούσαν τα δυο απο τα τέσσερα ταμεία∙ αν περίμενες κάπου μισό λεπτό, εμφανιζόντουσαν και τα άλλα δυο. Το ζητούμενο σε κάθε σειρά αναμονής, ο τελευταίος δηλαδή αριθμός που εξυπηρετείται, απουσιάζει σκανδαλωδώς. Αν πχ είχες το 35 και έριχνες μια ματιά να δεις αν πρέπει να ετοιμάζεσαι, έβλεπες πως το ταμείο 1 εξυπηρετούσε το 32 και το ταμείο δυο το 29, πληροφορία ουδόλως επαρκής, καθώς μπορεί σε μισό λεπτό που θα εμφανιζόντουσαν οι άλλες δυο σειρές στην οθόνη να έβλεπες πως το ταμείο τρία εξυπηρετούσε ήδη το 36 ενώ το τέσσερα είχε κολλήσει στο 28. Έπρεπε με άλλα λόγια να είσαι σε διαρκή εγρήγορση κοιτάζοντας διαρκώς την οθόνη και γεμίζοντας τον εγκεφαλό σου με σκουπιδοπληροφορίες όπως το τι αριθμό εξυπηρετούσε το κάθε ταμείο. Κάθε νέο νούμερο συνοδευόταν απο έναν ευχάριστο ήχο ανταμοιβής, σαν σε τηλεπαιχνίδι, σα να γύρισες τον τροχό της τύχης και κέρδισες ό,τι κερδίζει κανείς εκεί.

Μετά απο μια γεμάτη δυσφορία και στραβολαίμιασμα αναμονή, πλησίασα κραδαίνοντας το νουμερό μου σα λάφυρο στο ταμείο.

“Καταπληκτικό το καινούργιο σύστημα”, έκανα με ένα πλατύ χαμόγελο.

“Σας αρέσει;”, μου χαμογέλασε καλοκάγαθα ο υπάλληλος.

“Ναι, βέβαια, αυτό το τάμπλεντ στην είσοδο, περιμένει κανείς πως θα΄χεις πρόσβαση στο μαγικό κόσμο του διαδικτύου, βέβαια δε βγάζει παρά χαρτάκια και τρως και πολύ ώρα, αλλά εντάξει είναι πολύ μοντέρνο και η οθόνη, τι ωραία ιδέα, σα να είσαι σε αεροδρόμιο και αναζητάς την πτήση σου, πρέπει να την κοιτάς βέβαια ακατάπαυστα, κάθε τόσο τα δεδομένα ανατρέπονται, δεν πρέπει να χάνεις λεπτό τη συγκεντρωσή σου, είναι και εκεί που είναι, θα το πάθεις το αυχενικό και τι ευχάριστος ήχος, σαν να κέρδισες σε τηλεπαιχνίδι.”

“Μπορεί πραγματικά να σε καταρρακώσει”, ολοκλήρωσα άνευ χαμόγελου.

“Τελικά δε σας άρεσε και τόσο ε;” έκανε ο υπάλληλος με μια ελαφριά απογοήτευση. Έπιανε πουλιά στον αέρα ο τύπος.

“Εσάς δηλαδή σας αρέσει;”

“Ε, είναι μια πρόοδος”, έκανε στωικά.

“Σύμφωνοι, αλλά γιατί να πρέπει να κοιτάς όλη την ώρα την οθόνη για να δεις το νουμερό σου, χάθηκε να γράφει με μεγάλα γράμματα το πιο πρόσφατο νούμερο;”

“Ε, όχι, το βγάζει”.

Ακούστηκε ο ευχάριστος, απαλός, γεμάτος ντοπαμίνη ήχος και ένας ηλικιωμένος κύριος προχώρησε με αβέβαια βήματα προς τη σειρά των ταμείων. Πράγματι, η οθόνη εμφάνιζε τον πιο πρόσφατο αριθμό αλλά για λίγα μόλις δεύτερα. Απαιτούταν διαρκώς ο υψηλότερος βαθμός συγκέντρωσης.

“Για δυο δευτερόλεπτα; Πρέπει να ΄χεις τα αυτιά σου τεντωμένα, να ακούσεις τον ήχο και μετά να κοιτάξεις γρήγορα την οθόνη, βασικά όλη την ώρα την οθόνη πρέπει να κοιτάς”

“Ε, αν δε θες να κοιτάς την οθόνη κάθεσαι σπίτι σου”, αποφάνθηκε ο υπάλληλος. Ένας άσημος γίγαντας της διανόησης.

“Και βλέπεις τηλεόραση, ας πούμε”.

“Το λοιπόν έχω δυο ερωτήσεις”, συνέχισα εγώ, με σοβαρό ύφος, σηματοδοτώντας το τέλος των φιλοφρονήσεων. Του έτεινα το ειδοποιητήριο για συστημένο.

“Μπορείτε να μου εξηγήσετε πως γίνεται εγώ να μη μπορώ να στείλω γράμμα στη ρωσία, αλλά να μπορώ να λαμβάνω γράμματα απο εκεί;”

Κοίταξε απορημένος το ειδοποιητήριο.

“Απο ρωσία είναι;”

“Ναι, νατο το γράφει κιόλας. Russian federation.”

Περιεργάστηκε το ειδοποιητήριο σαν κάτι το εντελώς εξωτικό. Στο τέλος αποδέχτηκε την ήττα του, μπροστά σε ένα ακόμα απο τα μεγάλα άλυτα μυστήρια αυτού του κόσμου.

“Δεν ξέρω. Παράξενο, ε;” Και έφυγε να φέρει το συστημένο.

Είχα λάβει ένα μέηλ πριν λίγες μέρες απο έναν τύπο απο σιβηρία. Η μικρή του εταιρεία πειραματικής μουσικής, έχοντας αποκλειστεί απο το paypal, ρωσική αφού, δεν είχε πλεόν άλλη διέξοδο πέρα απο το να επιχειρήσει τη χρονοβόρα και κοστοβόρο διαδικασία ανταλλαγής υλικού με άλλα μικρά λέημπελ. Πλην όμως καμία χώρα πλην σερβίας δεν επιτρέπει πλέον την αποστολή υλικού στη ρωσική no man’s land. Η υπάλληλος με είχε κοιτάξει με ύφος αποτροπιασμού όταν της είχα τείνει πριν λίγες μέρες το δικό μου δεματάκι με σιντι και της δήλωσα πως είναι για ρωσία.

“Δε στέλνουμε εκεί”, έκανε, λες και έγραφα στη διεύθυνση Κόλαση, ενταύθα.

“Ναι, είναι απο ρωσία,” έκανε προβληματισμένος ο υπάλληλος που επέστρεψε με ένα δεματάκι με 4 σιντί. Έλπιζε ίσως σε μια κακόγουστη φάρσα ή ένα τυπογραφικό λάθος, οτιδήποτε που θα τον καθησύχαζε πως στον κόσμο συνεχίζει να πρυτανεύει η λογική και η τάξη. Θα΄χει να λέει στη γυναίκα του το βράδυ.

Πλήρωσα 10 ευρώ για έξοδα εκτελωνισμού, χωρίς σχόλια.

Μέχρι και πολύ πρόσφατα, λίγα σιντι ή κασσέτες δεν εκτελωνίζονταν σχεδόν ποτέ. Πλέον τα πάντα περνάνε τελωνείο και χρεώνονται με δασμούς ακόμα και για χώρες όπως η ελβετία για την οποία λάβαινες και έστελνες πάντα ακόμα και μεγαλύτερα δέματα, με υλικό για διανομή, χωρίς δασμούς. Χρειάζεται δε να συμπληρώσεις εκτελωνιστικά έντυπα ο ίδιος, ακόμα και για μια κασσέτα στην ελβετία ή την αγγλία. Όσο θριαμβεύει η κουλτούρα της συμπερίληψης και του σεβασμού στο διαφορετικό, τόσο σκληραίνουν τα σύνορα – είναι και αυτό ενδεικτικό μιας εποχής ολοσχερώς παραδομένους στο ψεύδος.

Ακόμα και στον αντεστραμμένο κόσμο του θεάματος ωστόσο, 10 ευρώ δασμοί για τέσσερα cd , είναι κομμάτι ληστρικό.

“Και η δεύτερη ερώτηση;”

Ίσως να σκιρτούσε μέσα του μια απο καιρού παροπλισμένη έλξη για την περιπέτεια, ή το μυστηριώδες. Μπορεί να΄ταν μια απο τις ευλογημένες ψυχές που μεγάλωσαν διαβάζοντας έριχ φον ντάινεκεν. Και γιώργο μπαλάνο, ίσως.

Έβγαλα απο την τσάντα μου το αποτυχημένο δέμα προς γαλλία.

“Αυτό”, έκανα ακουμπώντας το στο γκισέ, “το έστειλα απο το ταχυδρομείο σας πριν μια βδομάδα. Το έλαβα σήμερα έτσι”.

Το περιεργάστηκε απο διάφορες γωνίες.

“Δεν έχει καν γραμματόσημα”, παρατήρησα.

“Είχαμε βάλει γραμματόσημα;”

“Ναι βέβαια. Πως αλλιώς;”

“Ναι”.

“Και έκανε και ένα σκασμό λεφτά.”

“Ναι”. Είχε ιντριγκαριστεί.

“Σκέφτηκα προς στιγμή μήπως συμφέρει καλύτερα να κλείσω ένα φτηνό αεροπορικό εισιτήριο και να το παραδώσω αυτοπροσώπως”. Υπερβολές.

“Γιατί επιστράφηκε;”.

“Εσείς θα μου πείτε”.

Έμοιαζε λες και το δέμα ξεράστηκε κυριολεκτικά απο το ταχυδρομικό σύστημα: “Άρνηση παράδοσης. System error”.

Ναι, αλλά τα γραμματόσημα;

Στο ζενίθ του αντεργκράουντ και των φανζίν, η επαναχρησιμοποίηση γραμματοσήμων και φακέλλων, καθώς και η όλη εξερεύνηση με τη φάρσα και τη mail art, παρήγαγε πραγματικά αξιοσημείωτα αντικείμενα που το ταχυδρομείο έπρεπε να λογίσει ως γράμματα και τα παραδώσει. Γραμματόσημα χρησιμοποιημένα για 5η συνεχή φορά, συσκευασίες απο αλλόκοτα υλικά, διευθύνσεις αποστολέα απο μυθικά μέρη, ή αντιστροφή αποστολέα και παραλήπτη, έτσι ώστε ως αποστολέα έγραφες αυτόν στον οποίο ήθελες να πάει το γράμμα και συνήθως έβαζες λιγότερα ή και καθόλου γραμματόσημα, χρώματα και κολλημένα υλικά σε φακέλλους. Και παρόλα αυτά παραδίδονταν. Η καμπάνια του φανζιν Το Ηλεκτρικό Μαχαίρι, με την κωδική ονομασία “ο πυρετός του ταχυδρόμου”, κατάφερε να προκαλέσει αξιοσημείωτο χάος με πλήθος αλλόκοτων ταχυδρομικών αντικειμένων, πριν δει την κορωνίδα της δημιουργίας της, “το τριχωτό γράμμα”, να επιστρέφεται αυτοπροσώπως απο τον ταχυδρόμο της γειτονιάς στον αποστολέα, πιασμένο με την άκρη των δαχτύλων.

Τώρα πλέον ο δυτικός πολίτης λαμβάνει απο το ταχυδρομείο μόνο λογαριασμούς, ή εκκλήσεις για ετήσια συνδρομή απο εξωραιστικούς συλλόγους. Γράμματα λαμβάνουν μόνο οι μετανάστες, οι φυλακισμένοι, οι ξενιτεμένοι και οι ερωτευμένοι. Όπως τα πάρκα και τα αργά τραίνα, το ταχυδρομείο δεν αφορά πλέον παρά μόνο τους απόκληρους. Ο υπόλοιπος κόσμος επικοινωνεί μέσω ψηφιακών μέσων.

Ως εκ τούτου το ταχυδρομείο γίνεται όλο και πιο δύσχρηστο και όλο και λιγότερο ικανό να διαχειριστεί τα αντικείμενα “ακανόνιστου μεγέθους”.

Όπως και οι σύγχρονες κοινωνίες άλλωστε, που από την πολύ σπουδή τους για συμπερίληψη και φωνή στη διαφορετικότητα, έχουν αποκτήσει δυσανεξία στο διαφορετικό και δε συνδιαλέγονται πλέον παρά μόνο με τον εαυτό τους.

“Α, χα”. Η φωνή του ηρακλή πουαρώ με έβγαλε απο την ονειροπολησή μου.

“Βλέπετε εδώ;”

Η χαρτονένια συσκευασία ήταν επαναχρησιμοποιημένη και είχε στο πίσω μέρος της απομεινάρια απο ένα τελωνειακό αυτοκόλλητο των ελβετικών αρχών, με την ένδειξη “επιστροφή στον παραλήπτη”.

“Χρησιμοποίησα τη συσκευασία απο ένα δέμα που μου΄χε στείλει ένας ελβετός. Το χαρτάκι του τελωνείου είναι παλιό, το βλέπετε”.

“Μμμ,” έκανε με ελαφριά απογοήτευση.

“Ναι, αλλά μπερδεύει”, επανήλθε.

Φαντάστηκα τον υπάλληλο στο κέντρο διανομής που μη μπορώντας να εξηγήσει την αναπάντεχη παρουσία αυτοκόλλητου ελβετικού τελωνείου (αν και προφανώς παλιού και καταξεσκισμένου) σε ένα δέμα που φεύγει τώρα απο ελλάδα για γαλλία, βάζει το δέμα στα “προς επιστροφή στον αποστολέα”, ως ανεξήγητο. Και βγάζει και τα ελληνικά γραμματόσημα (πως; με ατμό;) για να δείχνει λιγότερο αλλόκοτο.

Άσπρο ή μαύρο; Ιδού το κυρίαρχο ερώτημα των καιρών μας.

“Καθήστε, δηλαδή θέλετε να μου πείτε πως απο το κέντρο διανομής, γιατί το δέμα δε δείχνει να έχει φύγει ποτέ απο ελλάδα, κάποιοι αγνόησαν τον παραλήπτη και τον αποστολέα, που γράφονται ευκρινώς όπως βλέπετε και εσείς και τα γραμματόσημα του ελληνικού ταχυδρομείου και ακολούθησαν την εντολή ενός πολυκαιρισμένου αυτοκόλλητου ελβετικού τελωνείου, χωρίς παραλήπτη και αποστολέα και χωρίς γραμματόσημα;

Και τι έγιναν τα γραμματόσημα;”.

Περιέφερε το δέμα στο χέρι του, ζυγιζοντάς το, με σκεφτικό, σχεδόν ονειροπόλο βλέμα.

“Μυστήριο,” αποφάνθηκε.

Την εξοδό μου από το ταχυδρομείο συντρόφευσε ο γλυκανάλατος ήχος ανταμοιβής του επόμενου νούμερου.

Advertisement

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: