Design a site like this with WordPress.com
Get started

Φθινοπωρινές δυστοπικές περιπλανήσεις

– Ο πόλεμος ενάντια στα κοινά (αγαθά που είναι απαραίτητα για τη ζωή και δεν τελούν υπό καθεστώς ιδιωτικής ιδιοκτησίας, όπως το νερό και ο αέρας) δεν είναι καινούργια ιστορία. Πάνε 10 χρόνια απο τότε που ένας τσέος της νεστλέ είχε δηλώσει με την περίσσεια θράσους και βλακείας που χαρακτηρίζει τα όντα του είδους του, πως “το νερό δεν είναι ανθρώπινο δικαίωμα και δε θα΄πρεπε να είναι δωρεάν”. Η νεστλέ είναι, να θυμίσω, ένας απο τους μεγαλύτερους καταστροφείς πηγών και ελεύθερων νερών παγκοσμίως.

Ο αφανισμός των κοινών είναι ωστόσο μια βασική προϋπόθεση του νέου παραδείγματος και έτσι αυτή η τάση επιταχύνεται και διογκώνεται. Στην ελλάδα συμβαίνει τα τελευταία δυο χρόνια ό,τι συνέβαινε και στα βαλκάνια την τελευταία δεκαετία: έχει εξαπολυθεί μια άνευ προηγούμενου επίθεση σε κάθε τρεχούμενο νερό, πηγαίο ή ποταμίσιο. Οι πηγές πωλούνται, φράζονται για παραγωγή εμφιαλωμένου ή αναψυκτικών και όσες διαφεύγουν ακόμη απο τα αρπακτικά νύχια των επενδυτών λοιδωρούνται ως επικίνδυνες: οπότε χλωριώνονται ή αποστειρώνονται με uv, έτσι ώστε να επέλθουν ντε φάκτο (και βαθμιαία ντε γιούρε) στην δικαιοδοσία των διαφόρων εταιρειών ύδρευσης. Ενώ τα ελεύθερα, τρεχούμενα, νερά απο τα ρυάκια, τις ανάβρες και τα ποταμάκια, φράζονται σωρηδόν: η κοίτη τους αποψιλώνεται, ο πυθμένας τσιμεντώνεται και απο το χαρούμενο ποταμάκι δε μένει παρά μια θλιβερή και ψιλοστάσιμη υποψία υγρασίας σε τεράστιους τσιμεντοσωλήνες. Το τρεχούμενο νερό μετατρέπεται σε ηλεκτροπαραγωγική μονάδα, τα σκλήθρα, οι ιτιές και τα πλατάνια κόβονται, οι σκίουροι και οι νυφίτσες πεθαίνουν. Έτσι, όπως υποστηρίζει αυτός ο συρφετός τερματικά ηλιθίων, υποκριτών και αδίστακτων καθαρμάτων, που εν πολλοίς απαρτίζει το θεσμικό οικολογικό κίνημα και την αριστερά της προόδου, σώζουμε τον πλανήτη.

Το ρεύμα φυσικά απο όλα αυτά τα μικρά φράγματα της τάξεως του ενός ή ενάμιση mw, μάλλον επιβαρύνει παρά βοηθά το δίκτυο: χρειάζονται δεκάδες χιλιόμετρα καλωδίων, πυλώνες σε δύσβατες περιοχές, υποσταθμοί και μετασχηματιστές και εν τέλει καθώς τα περισσότερα μικρά φράγματα γίνονται απο κατώτερης ιεραρχίας αρπακτικά, μικρομαφιόζους δηλαδή και ντόπιους εργολάβους, που αποσκοπούν στο γρήγορο κέρδος μέσω του κύκλου υπερκοστολογημένων εργασιών και των επιδοτήσεων, η σταθερή παροχή ρεύματος στο δίκτυο ουδόλως θεωρείται δεδομένη.

Είναι φυσικά γελοίο να πιστεύει κανείς, ακόμα και αν πρόκειται για ευρωπαίο γραφειοκράτη, πως η ε.ε. (οι επιδοτήσεις και οι νομοθετικές ρυθμίσεις της οποίας στηρίζουν αυτή την άνευ προηγουμένου καταστροφή των νερών) θα εξασφαλίσει μέρος έστω, των ενεργειακών της αναγκών φράζοντας ρυάκια. Προφανώς και τα παράθυρα γρήγορου κέρδους – που συνίσταται στη μεταφορά χρήματος απο τη φορολόγηση των πολιτών στις τσέπες μαφιόζων – των μικρών φραγμάτων και των αιολικών εργοστασίων είναι μια κινητήρια δύναμη αυτής της γενικευμένης καταστροφής του φυσικού κόσμου και των ανθρώπινων κοινοτήτων. Αλλά δευτερεύουσα.

Γιατί το σημαντικό επίδικο εδώ δεν είναι η παραγωγή ρεύματος, ούτε οι κύκλοι εργασιών σε πρωτίστως άχρηστα (βλ. μη-παραγωγικά), άγρια μέρη: είναι ο έλεγχος του νερού. Όσο μπορεί κάποιος οδοιπόρος να ξεδιψάσει σε μια πηγή, ή να ξεπλύνει τον ιδρώτα του σε μια βάθρα, όσο μπορεί μια κάτοικος ενός χωριού να ποτίσει το μπαξέ της απο το αυλάκι, το νερό δε μπορεί να εμπορευματοποιηθεί ολοκληρωτικά. Χρειάζεται να καταστραφεί όχι μόνο το ίδιο το νερό, αλλά κυρίως η ιδέα της ελευθερίας του. Τα πρώην ελεύθερα νερά απο ένα ρέμα, ανήκουν ντε φάκτο στον μαφιόζο που τα έφραξε, όσες πηγές στα βουνά δεν πωλούνται ή φράζονται, λοιδωρούνται ως μολυσματικές και απο τα ελεύθερα νερά των ποταμών δεν μένουν παρά κανάλια με νερό και φρεσκοφυτεμένα αλσύλια με περίπτερα οικολογικής ευαισθητοποίησης. Ο μέσος άνθρωπος παύει να έρχεται σε επαφή με ελεύθερο νερό: το νερό που πίνει είναι από δίκτυα ή εταιρείες εμφιαλωμένου και τα τρεχούμενα νερά που βλέπει είναι από τσιμεντοκτισμένα κανάλια. Η ίδια η ιδέα ότι μπορεί να ξεδιψάσει με τρεχούμενο νερό ή να κολυμπήσει σε μια βάθρα γίνεται σιγά σιγά ξένη. Διάολε, ακόμα και οι ορειβάτες πλέον, σε βουνά γεμάτα νερά, ζαλικώνονται (πέρα απο γκαζάκι, μην και πάρουνε φωτιά οι οξυές) και εμφιαλωμένα.

Κατ΄αυτόν τον τρόπο οδηγούμαστε νομοτελειακά στο όραμα του ύστερου καπιταλισμού για τον πλανήτη: τα πάντα να μπορούν να κοστολογηθούν και να διαπραγματευτούν χρηματιστηριακά. Το ελεύθερο νερό (προσέξτε, όχι το νερό του δικτύου, αλλά γενικά τα ποτάμια και οι πηγές ενός τόπου) διαπραγματεύονται απο τις αρχές του έτους στο χρηματιστήριο της νέας υόρκης. Το πλάνο είναι να εισέλθει στο χρηματιστήριο το σύνολο του φυσικού κόσμου – ένας δήμος να μπορεί να διαπραγματεύεται τα δάση και τις κορυφές του ως φυσικά άσσετς. “Ο λόγος που καταστρέφεται η φύση είναι επειδή αυτή είναι δωρεάν. Αποτιμώντας τη, θα αναγκαστούμε να την προστατέψουμε, γιατί θα κοστίζει”[1], δηλώνουν ξανά και ξανά, συχνά με αυτά ακριβώς τα λόγια, διάφοροι ξεδιάντροποι εξυπνακαίοι.

Και δε μιλάμε μόνο για τα δέντρα και τα ζώα, αλλά και για όλες τις φυσικές διαδικασίες. Ακριβώς όπως προσφάτως το ανθρώπινο ανοσοποιητικό κρίθηκε ελλειπές και επιβλήθηκε η βιοτεχνολογική ενισχυσή του, ή η γέννα στα ζώα συντροφιάς ποινικοποιείται και επιβάλλεται η εργαστηριακή τους αναπαραγωγή, έτσι και στο φυσικό κόσμο, διαδικασίες όπως η φυσική αναγέννηση των δασών, η αυτορύθμιση του φυσικού κόσμου και του κλίματος, ή η περίπλοκη αλληλεπίδραση και δικτύωση των οικοσυστημάτων, κατασυκοφαντούνται και μια σειρά απο τεχνικές – βιοτεχνολογικές και όχι μόνο- παρεμβάσεις κατακρεουργούν κάθε τι το φυσικό.

Αν μπει κάποιος στο σάιτ της ΡΑΕ (της ρυθμιστικής αρχής της ενεργειακής αρπαγής και απονέκρωσης του φυσικού κόσμου) βλέπει όλη την πελοπόννησο, μεγάλο κομμάτι της εύβοιας και σχεδόν ολόκληρη την οροσειρά της πίνδου, κόκκινη και πράσινη απο τα εκατοντάδες μικρά υδροηλεκτρικά που ρίχνουν τα πρώτα μπετά, λειτουργούν ή είναι στο στάδιο της τελικής τους αδειοδότησης. Πιο πρόσφατες προσθήκες σ΄αυτόν τον ολοκληρωτικό πόλεμο ενάντια στον πλανήτη, είναι η οροσειρά του γράμμου που αναμένεται να αποστραγγιστεί ολοσχερώς με πάνω απο δέκα φράγματα (μόνο οι πηγές του αλιάκμονα δείχνουν να γλυτώνουν, μάλλον για να μείνει νερό για τα φράγματα που τον ρημάζουν αργότερα, αυτόν και τους παραποτάμους του) και η χαράδρα της βελίστας, στον ανατολικό παρνασσό, δίπλα στην τιθορέα (μια απο τις πιο μαγευτικές διαδρομές που μπορεί να κάνει κάποια, σχετικά κοντά στην αθήνα).

Το μόνο αισιόδοξο σ΄αυτό το αδιάκοπο ψιλοβρόχι απελπισίας, είναι πως υπάρχει μια γενικότερη κινητοποίηση και οργάνωση των ανθρώπων και καθώς οι επενδυτές λειτουργούν στην πλειοψηφία τους ως αρπακτικά που αν βρούνε πολλές δυσκολίες θα εγκαταλείψουν το αρχικό πλάνο και θα γυρέψουν άλλο πεδίο λεηλασίας, η ανυποχώρητη και αποφασισμένη κινηματική δράση δείχνει να έχει αποτελέσματα. Η σερβία πρόσφατα αναγκάστηκε να ακυρώσει το σχέδιο μαζικής απαλλοτρίωσης γης για πράσινες επενδύσεις, στην ινδία το αγροτικό κίνημα πέτυχε μια μεγάλη νίκη ενάντια στο νεο παράδειγμα που πάει να επιβληθεί στη γεωργική παραγωγή, ενώ τον περασμένο ιούνη, μετά απο μακροχρόνιους και συχνά κυριολεκτικά ηρωικούς αγώνες κοινοτήτων ενάντια στην αρπαγή των νερών τους, στο μεγαλύτερο μέρος της ομοσπονδίας της βοσνίας (πλην ρεπάμπλκα σρέμπσκα, που κι αυτή όμως πιθανολογείται πως θα ακολουθήσει) αποφασίστηκε να παγώσουν όλα τα μικρά υδροηλεκτρικά έργα που είχαν κυριολεκτικά ρημάξει τη χώρα. Και στα καθ΄ημάς, στο μοναδικό σημείο που υπήρξε πύκνωση του αγώνα, σε ένα μικρό κομμάτι της οροσειράς των αγράφων, στη νιάλα και το βοιδολίβαδο, οι εκεί επενδύσεις έχουν προς το παρόν παγώσει.

Δεν είναι βεβαίως παρά προσωρινές νίκες∙ οι επενδύσεις θα επανέλθουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Εντούτοις, έχουμε σαφή μηνύματα πως όλη αυτή η ξέφρενη πορεία προς την απαλλοτρίωση κάθε τι του φυσικού, δεν είναι μη-αναστρέψιμη.

– Πρόκειται εκτός των άλλων, για έναν ολοένα και πιο ασφυκτικό κλοιό εξάρτησης. Πλέον γίνεται ολοένα και πιο δύσκολο, να φαντασιωθείς έστω, έναν άλλον τρόπο ύπαρξης. Ο φυσικός κόσμος ήταν πέρα απο όλα τα άλλα και μια, φαντασιακή έστω, διέξοδος στον ανθρώπινο ψυχισμό. Το κελάρισμα του ρυακιού σ΄ένα γεμάτο βάλσαμο και άγρια μέντα λιβάδι, η κραυγή του γερακιού πάνω απο τα έλατα, οι χιονισμένες κορυφές των βουνών που απλώνονται μπροστά σου, προσέφεραν πάντα μια υπόσχεση: αν η κατάσταση γίνει αφόρητη, υπάρχει πάντα η δυνατότητα του μπαξέ στο χωριό, των μανιταριών στα δάση και του ύπνου τις πρώτες νύχτες του φθινοπώρου με ηχητικό υπόστρωμα τις κραυγές της κουκουβάγιας. Πλέον όλα αυτά μετατρέπονται με γοργούς ρυθμούς σε προϊόντα στα ράφια με τα γκουρμέ προιόντα στο αχανές πλανητικό σούπερ μάρκετ.

“Δε θα σου ανήκει τίποτε. Και θα΄σαι ευτυχισμένος”, όπως υπόσχεται το wef.[2]

Πράγματι, ο σύγχρονος άνθρωπος ζει μια ζωή στο νοίκι, στα κρατικά κουπόνια και σε μια γενική επισφάλεια. Σε μια εποχή όπου τα πάντα ανήκουν κάπου, ακόμα και τα νερά των κοιλάδων, ακόμα και τα ίδια του τα γονίδια, ο ίδιος δεν έχει απολύτως τίποτε υπο την κατοχή του (προσεχώς, με τα κρατικά εγγυημένα ψηφιακά νομίσματα, ούτε καν λεφτά) – δεν έχει τίποτε να κληρονομήσει στους απογόνους του πέρα απο χρέη, ένα μάτσο συνδρομές και ένα δυο έπιπλα φτηνής ξυλείας που σπανίως επιβιώνουν τη δεύτερη μετακόμιση. Σύντομα δε θα μπορεί καν να καλλιεργήσει τα λαχανικά του, παρά μόνο αν νοικιάσει τα φυτά απο κάποιο αγροχημικό κολοσσό.[3]

Καλά όλα αυτά, κρίμα όντως για τα ποταμάκια και τις έρμες τις βουνοκορφές, αλλά εδώ δε βλέπεις τι γίνεται; Έχουμε ενεργειακή σπάνη, θα κρυώσουμε το χειμώνα.

Είναι τόσο τεράστια η προπαγάνδα, που δυστυχώς τα παραπάνω, σε διάφορες παραλλαγές, ειπώνονται σε κάθε κριτική προσέγγιση του θέματος ενέργεια και όχι μόνο απο νεοπαραδειγματικούς πιστούς ή λοιπούς βλακέντιους.

Το ότι το ελληνικό κράτος προετοιμάζει τους υπηκόους για καθημερινές διακοπές στην ηλεκτροδότηση (και ενώ ένα σοβαρό ποσοστό, ειδικά όσων οι οικίες επιδοτήθηκαν απο το εξοικονομώ, χρησιμοποιούν αποκλειστικά ρεύμα για τη θέρμανσή τους) το χειμώνα, ή το γερμανικό να βάζει όρια στους θερμοστάτες θα ήταν απλά αδιανόητα σε οποιαδήποτε άλλη στιγμή στη σύγχρονη ιστορία. Αλλά βέβαια, μετά τον οδοστρωτήρα της πανδημίας, το αδιανόητο έγινε απλά κανονικότητα η οποία γίνεται δεκτή με μοιρολατρικά ανασηκώματα των ώμων. [4]

Μερικά γεγονότα εν τάχει, καταρχάς. Στις αρχές του ΄70, ο μεγάλος φόβος ήταν (πέρα απο την επερχόμενη εποχή των παγετώνων για την οποία προειδοποιούσε η επιστημονική κοινότητα) και πάλι η ενεργειακή σπάνη και στο κρατικό μενού είχαν μπει και πάλι μέτρα περιορισμού κατανάλωσης . Τα κοιτάσματα πετρελαίου υποτίθεται πως εξαντλούνταν με γοργούς ρυθμούς. Μισό αιώνα μετά, με τον πληθυσμό της γης να έχει διπλασιαστεί και τα αυτοκίνητα να έχουν πενταπλασιαστεί, τα κοιτάσματα πετρελαίου όχι μόνο δεν εξαντλούνται, αλλά παρά τη συστηματική τους καταστροφή στους πολέμους στο ιράκ, τη συρία ή τη λιβύη [5], είναι τόσο πλεονασματικά, που για μεγάλο μέρος του ΄19 και του ΄20, οι τιμές του πετρελαίου ήταν αρνητικές (οι παραγωγοί πλήρωναν για να το ξεφορτωθούν).

Έκτοτε έχουν γίνει τεράστιες εξορύξεις φυσικού αερίου, έχουν φραχτεί δεκάδες χιλιάδες ποτάμια και ρέματα, έχουν ανατιναχτεί αμέτρητες κορυφές βουνών για να στρωθούν ανεμογεννήτριες [6], έχουν καλυφθεί χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα -συχνά καλλιεργήσιμης- γης με φωτοβολταικά, τεράστιες δασικές εκτάσεις μετατράπηκαν σε -οικολογική βεβαίως- βιομάζα, η καινούργια τεχνική του φράκινγκ [7] παράγει ασύλληπτες ποσότητες σχιστολιθικών καυσίμων ενώ και η παραγωγή πυρηνικής ενέργειας σε διεθνές επίπεδο αυξήθηκε.

Όλα τα παραπάνω αφορούν το δυτικό κόσμο, το βιοτικό επίπεδο του οποίου δεν είχε τρομακτικές αλλαγές τον τελευταίο μισό αιώνα. Και ωστόσο έχουμε και πάλι ενεργειακή κρίση, στο σημείο που η μισή ευρώπη προβλέπεται να παγώσει το φετινό χειμώνα. Είναι προφανές πως όσο η ενέργεια είναι κερδοφόρο προιόν, που τζογάρεται στο χρηματιστήριο ενέργειας, ποτέ, όπως και τα χρήματα, δε θα είναι αρκετή για όλους. Περί της μεγάλης ενεργειακής απάτης, είχα γράψει πρόσφατα και αυτό εδώ:

Οι τιμές άλλωστε της ενέργειας, όπως και των πρώτων υλών είχαν ξεκινήσει ένα ράλλυ ανόδου, απο τις αρχές του ΄21, πολύ πριν τη “ρωσική εισβολή”, η οποία είναι μάλλον η ιδανική δικαιολογία για τα -πειθαρχικού όπως είναι ο νεοπαραδειγματικός κανόνας- μέτρα ενεργειακής φτώχειας, παρά μία έστω από τις αιτίες.

Αυτό που είναι σημαντικό να έχουμε κατά νου είναι πως οι ατομικές απαιτήσεις σε ενέργεια, δεν αποτελούν παρά ένα ελάχιστο κλάσμα της ενεργειακής κατανάλωσης. Τα φώτα στο σπίτι μας, το αυτοκίνητο, οι ηλεκτρονικές συσκευές, τα πλυντήρια και τα ψυγεία, καλύπτονται με λιγότερο απο το 10% της ενεργειακής παραγωγής.

Ένα καλό παράδειγμα για να δούμε το εύρος αυτής της ενεργειακής απάτης είναι τα αυτοκίνητα. Η παραγωγή ενός αυτοκινήτου, καταναλώνει πολύ περισσότερους πόρους και ενέργεια απ΄ό,τι θα καταναλώσει ένας μέσος άνθρωπος στο σπίτι του για πολλά χρόνια. Αν υπήρχε οπότε ενεργειακή κρίση, θα περίμενε κανείς πως οι ρυθμιστικές αρχές στην ευρώπη θα επέκτειναν τα δίκτυα δημόσιας μεταφοράς και θα εξασφάλιζαν την καλή λειτουργία των αυτοκινήτων για μια ή δυο δεκαετίες. Αυτό που συβαίνει αντίθετα στην ε.ε είναι πως όλο και μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού αναγκάζονται να οδηγούν από και προς τη δουλειά τους, το σιδηροδρομικό δίκτυο – με εξαίρεση τις υπερταχείες σε ορισμένες χώρες- όχι απλά δεν αυξάνεται, αλλά μειώνεται, ενώ -και αυτό είναι το πιο εξωφρενικό- με μια σειρά απο νομοθετήματα και ρυθμίσεις ο μέσος ευρωπαίος πολίτης εξαναγκάζεται να αγοράζει αμάξι κάθε πέντε -το πολύ- χρόνια.

Το ίδιο ισχύει και με τις λεγόμενες λευκές συσκευές -πλυντήρια, φούρνους, ψυγεία. Ενώ είναι σχετικά απλό να εξασφαλιστεί η βιωσιμοτητά τους για 2 δεκαετίες τουλάχιστον, τα περισσότερα απο αυτά, όπως και η πλειοψηφία των ηλεκτρονικών τα τελευταία χρόνια, είναι κυριολεκτικά φτιαγμένα για να χαλάνε.[8]

Η ενέργεια που σπαταλιέται σε κάθε πόλεμο είναι σταθερά αυξανόμενη. Σταθερά αυξανόμενη, αλλά με ακόμα πιο εκρηκτικούς ρυθμούς, είναι επίσης η ενέργεια που σπαταλιέται για τη διαρκή επιτήρηση, 24 ώρες το 24ωρο, της κάθε ανθρώπινης -και όχι μόνο- λειτουργίας. Εκατομμύρια κάμερες, νανοσυσκευές, έξυπνα τηλέφωνα, ντάτα σέντερς, wifi σένσορες, νανο-ρουφιάνοι, διασυνεδεμένα ηλεκτρονικά πάσης φύσεως, έχουν ένα τεράστιο ενεργειακό αποτύπωμα. Το οποίο παίρνει διαστάσεις κρατήρα αστεροειδή, αν συνυπολογίσουμε τα ασύλληπτα ποσά ενέργειας που απαιτούνται για την υλοποίηση των προγραμμάτων κρατικών κρυπτονομισμάτων που απο τις αρχές του ΄21 ξεκινούν όλο και περισσότερα κράτη. Το κάθε μπιτκόιν για παράδειγμα απαιτεί αχανή δίκτυα υπολογιστών και την ημερήσια κατανάλωση ενέργειας μιας μικρής κωμόπολης.

Η ενέργεια εμφανίζεται σε σπάνη μόνο στα πλαίσια των καπιταλιστικών ανταγωνισμών και αν πραγματικά δεν επαρκεί κάπου, είναι στο πεδίο των ακόρεστων αναγκών του νέου ολοκληρωτισμού για τη διαρκή επιτήρηση και συμμόρφωση των πάντων. Και αν οι υπήκοοι πειθαναγκάζονται σε ένα νέο, οικολογικό μοντέλο χαμηλής κατανάλωσης, όπου θα πρέπει να πηγαίνεις στη δουλειά σου με τα πόδια και να γυρνάς σε΄ένα σπίτι παγωμένο, για να φας χλιαρό πολτό εντόμων, αυτό έχει να κάνει περισσότερο με την επεκτατική μανία του ολοκληρωτισμού και την απληστία των ελίτ, παρά με κάποια πραγματική σπάνη.

– Μιλώντας για έντομα: η διατροφική τους αξία και τα μεγάλα περιθώρια κερδοφορίας της καλλιεργειάς τους, ήταν το θέμα των δωρεάν σεμιναρίων που προσέφεραν στους κατοίκους της ιστιαίας, διάφορες μκο που εμπλέκονται στην “ανοικοδόμηση” της βορείου ευβοίας. Το νέο παράδειγμα αγαπά να εγκαθίσταται σε λείες, τσιμεντωμένες επιφάνειες και οι πυρκαγιές του ΄21 στην βόρεια εύβοια, λείαναν αρκετά καλά το πεδίο. Οι παραινέσεις επίσης στους χωρικούς για εγκατάλειψη των καλλιεργειών ελιάς και αντικαταστασή τους με γκότζι μπέρι (η πιο αποτυχημένη καλλιέργεια απο τα διάφορα μοδάτα σούπερ φούντ) είναι στο ίδιο πλαίσιο γηπεδοποίησης, πριν την ανοικοδόμηση.

Για να το ξεκαθαρίσω: δεν έχω πρόβλημα per se με την κατανάλωση εντόμων. Δεν το βρίσκω σιχαμερό ή ανήθικο. Το θέμα είναι πως το να γίνει εφικτό να επιβληθεί στον παγκόσμιο -ή έστω στο δυτικό- πληθυσμό μια διατροφή που τη βρίσκει σιχαμερή και που θα έρχεται σε μορφή πιθανότατα πολτού, σωληνάριου ή συμπυκνωμένου κύβου, θυμίζει ανησυχητικά τα πλέον υπερβολικά δυστοπικά σενάρια μπι μούβις ε.φ. τύπου soylent green. Και μπορεί οι μπι μούβις τρόμου ή ε.φ. να είναι απολαυστικές να τις βλέπεις, είναι όμως σκέτη φρίκη να ζήσεις εντός τους.

– Και επειδή ακόμα και για τον καιρό να μιλήσουμε σε δυστοπία θα καταλήξουμε:

δυο δις δολλάρια θα διοχετεύσει η αμερικάνικη κυβέρνηση για την ενίσχυση και προώθηση των βιοτεχνολογικών εταιρειών “υψηλού ρίσκου – υψηλής απόδοσης”. Όπως εφιαλτικά τονίζεται στη σχετική ανακοίνωση, του λευκού οίκου:

“Πρέπει να αναπτύξουμε τις τεχνολογίες γενετικής μηχανικής και τεχνικές ώστε να καθιστεί εφικτό να γράφεται κώδικας για τα κύτταρα και να προγραμματιστεί η βιολογία με τον ίδιο τρόπο που γράφουμε λογισμικό και προγραμματίζουμε υπολογιστές∙ να ξεκλειδώσουμε τα βιολογικά δεδομένα, μέσω μεταξύ άλλων της τεχνητής νοημοσύνης και των υπολογιστικών εργαλείων …”

Όπως εχω ξαναγράψει: το κύριο επίδικο της εποχής μας είναι, μέσω μιας προκρουστικής διαδικασίας, είναι ο υποβιβασμός του φυσικού στο μηχανικό, έτσι ώστε τα ίδια εργαλεία που ελέγχουν και προγραμματίζουν τις μηχανές, να ελέγχουν και να προγραμματίζουν και τα φυσικά όντα, με πρώτα και καλύτερα τους ανθρώπους. ο,τι δε μπορεί να υποβιβαστεί σε μηχανικό, θα αφανίζεται.

Η ίδια η ορολογία των εμβολίων, που τα λογίζει ως update του ανοσοποιητικού και η θεώρηση του ανοσοποιητικού μας συστήματος ως λειτουργικό σύστημα που χρειάζεται διαρκή ενίσχυση με antivirus και critical updates, φανερώνει την ξέφρενη, πέρα απο κάθε έλεγχο και λογική, πορεία του τεχνο-ολοκληρωτισμού.

[1] Μια παραλλαγή αυτού του επιχειρήματος περιφέρεται εδώ και χρόνια σε κάθε προσπάθεια υφαρπαγής των κοινοτικών νερών, από την ελλάδα, μέχρι τη βοσνία. Πάει περίπου ως εξής: “Το νερό δε μπορεί να είναι κτήμα μιας κοινότητας, ανήκει σε όλους, άρα στο δημόσιο. Το δημόσιο ως γνωστόν κάθε τόσο χρεωκοπεί, οπότε αναγκάζεται να πουλήσει περιουσιακά του στοιχεία σε ιδιώτες για την “καλύτερη αξιοποιησή τους”. Άρα εν τέλει το νερό ανήκει σε μια εταιρεία”.

[2] Και για όσες θεωρούν πως κάθε αναφορά σε bill gates, world economic forum, νταβός και τα λοιπά, αφαιρεί αξιοπιστία απο ένα κείμενο, λίγα λόγια για να τελειώνουμε μ΄αυτή τη νεόκοπη συνωμοσιοφοβία. Κατ΄αρχάς οι πλούσιοι άνθρωποι του πλανήτη πέραν απο το ότι πλέον είναι γελοιωδώς υπερβολικά πλούσιοι, συναντιούνται συχνά, μαζί μάλιστα με ένα εκτενές σκυλολόι πολιτικών προσώπων, στο νταβός και αλλού. Και οι μόνοι που πιστεύουν πως πρόκειται για μαζώξεις ξεμωραμένων γέρων, όπου δοκιμάζουν πολυκαιρισμένα ουίσκι και εξασκούνε την παιδεραστία, πως ο καπιταλισμός δεν εκπονεί σχέδια και πως οι διάφορες τάσεις του δεν επιδιώκουν το συντονισμό τους και την κυριαρχία τους, είναι είτε οι κλινικά καθυστερημένοι ή οι νεο-παραδειγματικοί μαρξιστές, με τη μια θλιβερή συνθήκη να επικαλύπτει συχνά την άλλη.

Μέσα σε λίγους μήνες απο την έναρξη της πανδημίας το ίδρυμα bill gates και τα διάφορα παρακλάδια του, τύπου gavi, κατεύθυναν 10 δις στοχευμένα δολλάρια (σύμφωνα με μια πρόσφταη έρευνα του politico και της de welt) για την εκπόνηση συγκεκριμένων πολιτικών. Πρόκειται για μια πρωτόγνωρη ιστορικά συνθήκη όπου μια δράκα υπερβολικά πλουσίων μπορεί να χειριστεί πόρους και ποσά που υπερβαίνουν τις δυνατότητες πολλών κρατών (και αυτή η δράκα πλουσίων με την πανδημία έγινε ακόμα πιο εξωφρενικά πλούσια, αυξάνοντας το συλλογικό της πλούτο κατά περίπου 25%, στα 10 τρις).

Σ΄ό,τι αφορά δε το ίδιο το wef, το πρόγραμμά του εκπαίδευσης και εμφύτευσης ηγετών, young leaders, έχει ήδη τρεις πρωθυπουργούς (οι οποίοι σημειωτέον μοιάζουν αρκετά στο πόσο μαλακισμένα όντα είναι) σε πρωτοκοσμικές χώρες-κλειδιά (καναδά, ν.ζηλανδία και γαλλία) και πάρα πολλούς υψηλόβαθμους αξιωματούχους σε όλες σχεδόν τις δυτικές χώρες. Οι έρευνες και οι τεχνολογικές προτάσεις που δημοσιεύουν το σάιτ τους είναι όντως προωθημένες στον τομέα τους και συγκλίνουν μάλιστα σε μια κοινή ατζέντα.

Τόσο ο κλάους σγουάμπ, όσο και -κυρίως- ο μπιλλ γκέητς, συνομιλούν τακτικά με τους ηγέτες των πιο ισχυρών δυτικών χωρών και συμμετέχουν σε κοινά φόρουμ, χωρίς οι ίδιοι να κατέχουν κανένα αξίωμα. Και σε μια εποχή όπου τόσο η δημοσιογραφία, όσο και η επιστήμη, εξαρτάται σχεδόν απόλυτα απο τις χορηγίες και τις χρηματοδοτήσεις, φανερές ή μυστικές, είναι προφανές ότι η διαχείριση τέτοιων εξωφρενικών χρηματικών πόρων, μπορεί να παράξει πολύ γρήγορα συμπαγείς ομοφωνίες. Τα υπόλοιπα θα τα αναλάβουν απο μόνοι τους, ιδίοις κόποις, οι περιβόητοι για τον κομφορμισμό τους, επιστήμονες και οι για την ευκολία χρηματισμού τους, δημοσιογράφοι.

[3] Αυτό που συμβαίνει με τις ιδιοκτησίες των σπόρων και την απαγόρευση, στο όνομα όπως πάντα της ασφάλειας, όλο και περισσότερων παραδοσιακών ή φυσικών ποικιλιών είναι πραγματικά εξωφρενικό. Ελπίζω κάποια στιγμή να βρω το χρόνο για μια εξειδικευμένη ανάρτηση.

[4] Η παρακάτω είδηση είναι απο τα τέλη της περσινής χρονιάς – ήταν μια μόνο απο τις πολλές παρόμοιες περιπτώσεις. https://www.tovima.gr/2021/12/05/society/thessaloniki-dikografia-gia-62xrono-me-koronoio-pou-eksafanistike-apo-to-nosokomeio-prin-diasolinothei/

Ένα νοσοκομείο μπορούσε να επιβάλλει μια πρακτική -η οποία σε κάποιες μονάδες είχε 100% θνησιμότητα και ένα μέσο όρο γύρω στα 40%- σε έναν άνθρωπο αρκετά υγιή ώστε να μπορέσει να το σκάσει και να βρεθεί στον περιφερειακό και απο πάνω υπήρχε και ποινική δίωξη ενάντιά του. Όταν λοιπόν παρόμοιες ειδήσεις απο το σεπτέμβρη του ΄21, που είχαν να κάνουν ποινικές διώξεις σε όσους αρνούνταν μια ιατρική πράξη όπου είχες 50% να τη βγάλεις ζωντανός, όχι μόνο δεν προκαλούσαν καμία αντίδραση, αλλά επικροτούταν κιόλας απο μεγάλα τμήματα της αριστεράς, είναι προφανές ότι το κατώφλι στο τι μπορεί να σε διατάξει το κράτος σου εκτοξεύεται.

[5] Είναι ενδεικτικό ότι η αμερική στους τελευταίους πολέμους της, στο ιρακ πχ ή στη λιβύη, δεν προσπάθησε να οικειοποιηθεί τα κοιτάσματα πετρελαίου, αλλά να τα καταστρέψει, ώστε να μπορέσει να διοχετεύσει τα δικά της.

[6] Τιπ: για ένα μικρό τσικ απελπισίας, γκουγλάρετε το apallachian mountains, mountain top removal.

[7] Μια εξαιρετικά επιβλαβής για το περιβάλλον τεχνική εξόρυξης σχιστολιθικού αερίου και πετρελαίου, που συνίσταται στην παροχή νερού και χημικών με πίεση σε σχιστολιθικά κοιτάσματα στα 100+ μέτρα στο υπέδαφος. Ο υδροφόρος ορίζοντας μολύνεται για τις επόμενες εκατονταετίες.

[8] Αυτές οι γραμμές γράφονται σε ένα αργοθνήσκων λάπτοπ, που ανεβάζει θερμοκρασία και σβήνει. Δοκίμασα να καθαρίσω το ανεμιστηράκι του για να λυθεί το πρόβλημα (καθώς το πιο σύνηθες πρόβλημα παλιών υπολογιστών είναι η ελλειπής ψύξη) για να ανακαλύψω προς μεγάλο μου εκνευρισμό πως για να αποκτήσεις πρόσβαση σε δαύτο πρέπει να λύσεις όλο τον υπολογιστή, συμπεριλαμβανομένης της μητρικής κάρτας.

Advertisement

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: