Σκόρπιες σκέψεις στο διάλειμμα για διαφημίσεις V

– Παρά την αθρόα και συχνά σκανδαλώδη χρηματοδότηση και την ξεκάθαρη ώθηση απο κομβικά βιομηχανικά συμπλέγματα, συμπεριλαμβανομένου του πολεμικού, μέχρι και το 2021 οι γονιδιακές θεραπείες (m-rna ή vector dna) δεν είχαν καταφέρει να παράξουν ούτε μια άξια λόγου θεραπεία [1] ακόμα και για υπερβολικά σπάνιες, στενά συνδεδεμένες με γενετικά προβλήματα, ασθένειες, που υποτίθεται πως είναι κομμένες και ραμμένες στα μέτρα των όποιων δυνατοτήτων των γονιδιακών θεραπειών. Αντίθετα οι κλινικές τους δοκιμές έχουν αφήσει έναν απροσδιόριστο αριθμό νεκρών.[2]

Τα πράγματα ήταν ακόμη χειρότερα σ΄ό,τι αφορά την τεχνολογία m-rna. Προ πανδημίας τα δις χρηματοδοτήσεων δεν είχαν καταφέρει να επιτύχουν ούτε μια αδειοδότηση m-rna προϊόντος για ανθρώπινη χρήση. Η έγκριση για μαζική δοκιμή σε ολόκληρο τον ανθρώπινο πληθυσμό των δυο γονιδιακών σκευασμάτων της πφίζερ και της μοντέρνα, είναι οπότε απο μόνη της ένα τεράστιο σκάνδαλο. Που γίνεται μεγαλύτερο απο τρία -θανατηφόρα- αγκάθια που αφορούν συγκεκριμένα τις εν λόγω γονιδιακές πλατφόρμες.

1. Τα νανοσωματιδιακά λιπίδια (lnp) που αποτελούν το “όχημα” του mrna των γονιδιακών θεραπειών καθώς και οι διάφορες επικουρικές προσθήκες (adjuvants). Το rna τείνει να αποσυντίθεται πολύ γρήγορα και αυτός ήταν πάντα ένας σημαντικός σκόπελος στις θεραπείες mrna. Τα συγκεκριμένα λιπίδια αλλά και οι επικουρικές ουσίες (κυρίως διάφορα, ενίοτε βαρέα, μέταλλα) υποτίθεται πως λύνουν αυτό το πρόβλημα κάνοντας τα νανοσωματίδια των εμβολίων να επιβιώνουν για μεγάλο χρονικό διάστημα σε όλο μάλιστα το σώμα. Η τοξικότητα πολλών απο τα adjuvants,όπως επίσης και η φλεγμονώδη δράση των συγκεκριμένων νανολιπιδίων έχουν ήδη καταγραφεί σε διάφορες μελέτες.

2. Η ίδια η ακίδα του κωρονοιού, τις γενετικές οδηγίες για την παρασκευή της οποίας μεταφέρουν τα mrna εμβόλια στα κυτταρά μας. Η πρωτεϊνική ακίδα αυτή έχει δειχθεί σε διάφορες έρευνες πως είναι παθογόνος από μόνη της και έχει βρεθεί και αυτή να σουλατσάρει σε διάφορα σημεία του ανθρώπινου οργανισμού αρκετό διάστημα μετά τον εμβολιασμό.

3. Η εξοικείωση του ανθρώπινου ανοσοποιητικού, σε τόσο μαζικό βαθμό, με ένα επίτοπο μιας παραλλαγής του ιού που πλέον δεν κυκλοφορεί, της ακίδας δηλαδή απο ένα πλέον εξαφανισμένο στέλεχος του ιού, που πέρα απο τις συνθήκες για την εμφάνιση του λεγόμενου αντιγονικού προπατορικού αμαρτήματος [3] , έχει άγνωστες συνέπειες τόσο για το ανοσοποιητικό εν γένει, όσο και για την ίδια την εξελικτική πίεση του ιού για περισσότερες μεταλλάξεις. Να σημειώσουμε εδώ πως ο εμβολιασμός για τη γρίπη, που μπορεί κάποιος να αναφέρει ως προηγούμενο, κατ΄αρχάς δε γίνεται μαζικά σε όλο τον πληθυσμό, ούτε εν μέσω επιδημίας της γρίπης και κάθε χρόνο αλλάζουν τα στελέχη των εμβολίων.

Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε πως γενικά το ανθρώπινο ανοσοποιητικό και οι μηχανισμοί του, όπως επίσης και το εύρος των προβλημάτων υγείας, απο σοβαρά αυτοάνοσα και φλεγμονές μέχρι καρκίνους, που συνδέονται με την απορρύθμισή του, είναι ελάχιστα κατανοητά και το ότι η πιθανότητα επιμόλυνσης του ανθρώπινου γονιδιώματος από τις γονιδιακές θεραπείες αποτελεί πάντα ένα μη αμελητέο κίνδυνο (δεν είναι καθόλου καινούργια η γνώση πως τα σκευάσματα rna μπορούν μέσω του ενζύμου της ανάστροφης τρανσκριπτάσης να εγγράψουν το γονιδιακό τους υλικό στο ανθρώπινο γονιδίωμα, ενδεχομένως ακόμα και στα γεννητικά κύτταρα και άρα να κληρονομηθούν και στις επόμενες γενιές∙ πρόκειται για ένα γνωστό κίνδυνο που επισημαίνεται στη βιβλιογραφία εδώ και τουλάχιστον μια δεκαετία), γίνεται φανερό πως ο μαζικός εμβολιασμός των τελευταίων δυο χρόνων αποτελεί αποτελεί ίσως τη μεγαλύτερη καταστρατήγηση κάθε κανόνα ασφαλείας και ιατρικής δεοντολογίας στην σύγχρονη ιστορία.

Και καθώς παρά τις διαβεβαιώσεις των υπευθύνων και παντός λογής εκπροσώπων της βιομηχανίας, περί ασφαλών και αποτελεσματικών σκευασμάτων, κινούμαστε σε μια κυριολεκτική terra incognita σ΄ό,τι αφορά τις επιπτώσεις στο ανθρώπινο σώμα αλλά και στο ίδιο το ανθρώπινο γένος, έχει πάντα ενδιαφέρον να παρακολουθούμε τις έρευνες διαφόρων πτυχών των επιπτώσεων των γονιδιακών πλατφορμών.

Η ακόλουθη προδημοσίευση

https://journals.plos.org/plospathogens/article?id=10.1371/journal.ppat.1010830

έχει τον ανατριχιαστικό τίτλο:

“Η πρωτύτερη έκθεση στα νανολιπίδια mrna περιορίζει την απόκριση του προσαρμοστικού ανοσοποιητικού και αλλάζει την υγεία του εγγενούς ανοσοποιητικού με ένα κληρονομίσιμο τρόπο”

(η έμφαση δικιά μου)

Μεταφράζω απο την ίδια τη μελέτη:

“…Πρωτύτερη έκθεση στα νανοσωματίδια mrna ή στα ίδια τα νανολιπιδιά τους επηρεάζει την απόκκριση τόσο του προσαρμοστικού, όσο και του εγγενούς ανοσοποιητικού … Απο την άλλη, μετά την έκθεση σε mrna-lnp, η αντίσταση των ποντικιών σε ετερόλογες μολύνσεις με τον ιό της γρίπης αυξήθηκε, ενώ η αντίσταση στον (μύκητα, μέλος της ευρύτερης οικογένειας των τρισκατάρατων ενδονοσοκομειακών λοιμώξεων ΣτΜ) candida albicans, μειώθηκε. Παρατηρήσαμε επίσης μια γενικότερη ουδετεροπενία (έλλειψη ουδετερόφιλων λευκών αιμοσφαιρίων ΣτΜ) … Έχει ενδιαφέρον πως τα ποντίκια που εκτέθηκαν στα mrna-lnp μπορούν να μεταβιβάσουν τις τάσεις του ανοσοποιητικού στους απογόνους τους.”

Μια γενικότερη τροποποίηση του ανθρώπινου ανοσοποιητικού που κληρονομείται κιόλας στις επόμενες γενιές; Μοιάζει βγαλμένο απο τα έγκατα της συνωμοσιολογίας – ή απο τους χειρότερους δυστοπικούς εφιάλτες. Και πως ακριβώς συμβαίνει αυτό; Εγγράφεται άραγε το γενετικό υλικό των εμβολίων στα γεννητικά κύτταρα; Ή μήπως η γνώση του ανθρώπινου ανοσοποιητικού είναι τόσο εκπληκτικά ελλιπής που αγνοούνται εγγενείς μηχανισμοί κληρονομικότητας συγκεκριμένων τασεών του στις επόμενες γενιές;

Δε γνωρίζουμε. Για την ακρίβεια, κανείς δεν έχει την παραμικρή ιδέα.

Αυτό βέβαια δεν αποτρέπει την αδειοδότηση των καινούργιων γονιδιακών πλατφορμών της μοντέρνα. Η νέα “διπλή” εμβολιαστική βερσιόν της μοντέρνα, εν είδει μπούστερ, για την παραλλαγή όμικρον BA-5, πήρε έγκριση στηριγμένη σε δεδομένα για δέκα (10) ποντίκια, ναι δέκα, δηλαδή τι, εσείς δεν είστε φιλόζωοι, πόσα ποντικάκια θέλετε να υποφέρουν, τα οποία μάλιστα όλα, μα όλα, εν τέλει ανέπτυξαν ιικό φορτίο όταν εκτεθήκαν στον ιό μετά τον εμβολιασμό τους. Όπως και οι άνθρωποι δηλαδή, οπότε όλα καλά.

Είναι βέβαια αμφίβολο πόσοι θα κάνουν τις νέες φθινοπωρινές δόσεις. Ο υποχρεωτικός εμβολιασμός, μαζί με τα λοκ ντάουν, έχει ξεφτίσει σαν αφήγημα και δεν έχουν μείνει να τον υπερασπίζονται παρά κάποια (νεο)σταλινικά απολιθώματα. Επαναλαμβάνω: ό,τι συνέβη τα τελευταία δυόμιση χρόνια ήταν μια εκστρατεία με προαποφασισμένη ημερομηνία λήξης, την άνοιξη του 2022.

Κάποια εξωφρενικά μέτρα θα συνεχίσουν να ισχύουν περιορισμένα, όπως πχ το υποχρεωτικό ράπιντ σε ανεμβολίαστους εργαζόμενους ή ο υποχρεωτικός εμβολιασμός για κόβιντ ή και για γρίπη σε κάποια εκπαιδευτικά ιδρύματα, υπενθυμίσεις του τι είναι εφικτό να συμβεί στην επόμενη κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, ή και απόρροια της ψυχοπαθολογίας ζηλωτών και υποχόνδριων μελών της γραφειοκρατίας εν γένει. Αλλά το όλο σκηνικό της εκστρατείας κόβιντ έχει ήδη αποκαθηλωθεί.

Αυτό που θα πρέπει να μας απασχολεί είναι όλα αυτά που έχουν ριζώσει και θα βλέπουμε ολοένα και περισσότερο μπροστά μας. Και που απ΄ό,τι φαίνεται θα συνεπικουρούνται απο διαρκείς καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης. Η τελευταία, η πρωτόγνωρη στις τελευταίες δεκαετίες ξηρασία που έπληξε μεγάλο κομμάτι πλανήτη (πλην βαλκανίων βέβαια, στην ελλάδα είχαμε ένα ήπιο θερμοκρασιακά και μάλλον υγρό καλοκαίρι) μοιάζει και αυτή βγαλμένη από τα σενάρια του νέου παραδείγματος. Ήρθε ακριβώς στην κατάλληλη στιγμή για να εμπεδώσει τον φόβο για την κλιματική αλλαγή και να προσφέρει -μια -ακόμα- δικαιολογία για την επερχόμενη διατροφική κρίση.

Αυτό δε σημαίνει απαραίτητα πως ήταν κατασκευασμένη. Το κλίμα γενικά ακολουθεί διάφορα πάττερν και είναι μια διαδικασία δυναμική, οι μηχανισμοί της οποίας είναι ελάχιστα κατανοητοί. Σχετικά πρόσφατα στο παρελθόν έχουν παρατηρηθεί περίοδοι αυξημένης ξηρασίας (η πιο πρόσφατη ήταν αυτή που προηγήθηκε της οικονομικής κρίσης, το ΄32), ή υπερβολικής ζέστης (έχουν καταγραφεί περιπτώσεις που ήταν τόση η ζέστη και η ξηρασία που στην ευρώπη διαλύονταν τα ξύλινα δοκάρια των σπιτιών και κατέρρεαν οι στέγες), χωρίς αυτό εν τέλει να σηματοδοτήσει μια κλιματική κατάρρευση. Η ζέστα του 16ου αιώνα ακολουθήθηκε απο το αυξημένο κρύο του 17ου και του κυρίως του 18ου και μέρους του 19ου αιώνα (μικρή εποχή των παγετώνων). Έκτοτε υπάρχει μια ανοδική τάση στο κλίμα που ανακόπηκε για 30-40 χρόνια μετά το 2ο παγκόσμιο (και σε πείσμα των αυξημένων εκπομπών CO2 του πολέμου και της βιομηχανίας) με μια ψυχρή τάση, που οδήγησε μάλιστα την επιστημονική κοινότητα στις αρχές του ΄70 να κατασκευάζει σενάρια τρόμου για την επερχόμενη εποχή των πάγων.

Παρόλα αυτά, μια και έχουμε κάθε λόγο να μην πιστεύουμε πλέον σε συμπτώσεις, ειδικά στους καιρούς που ζούμε, προσπάθησα να κάνω μια πολύ πρόχειρη έρευνα για ενδείξεις πειραμάτων τροποποίησης του κλίματος. Οι μόνες επίσημες κινήσεις είναι το σχέδιο αύξησης της ανακλαστικότητας (albedo) των νεφών που ξεκίνησε η αυστραλία το 2020 (και για το οποίο δε κυκλοφορούν παρά ελάχιστες πληροφορίες, παρόλο που το πρόγραμμα συνεχίζεται επίσημα) και η έναρξη προγραμμάτων “γονιμοποίησης” των νεφών (βομβαρδισμού τους δηλαδή μέταλλα ώστε να επέλθει βροχή) στην κίνα. Η οποία κατηγορήθηκε σχεδόν επίσημα απο την ινδία για κακόβουλη τροποποίηση του κλίματος σε σχέση με τις δολοφονικές πρόσφατες πλημμύρες εκεί (που πλέον συνεχίζονται στο πακιστάν).

Είναι ένα ερώτημα βέβαια κατά πόσο υπάρχει η τεχνολογία ώστε να τροποποιηθεί κατά βούληση το κλίμα. Τα περισσότερα προγράμματα που έχουν υλοποιηθεί σε διάφορες χώρες τα τελευταία 70 χρόνια έχουν να κάνουν κυρίως με “γονιμοποίηση” νεφών ή με βομβαρδισμό τους ώστε να αποφευχθεί το χαλάζι ή και η ίδια η βροχή. Τόσο η ρωσία, όσο και η κίνα έχουν διαφημίσει μάλιστα την τροποποίηση των νεφών ώστε να μη βρέξει, σε παραπάνω απο μια περιπτώσεις. Ωστόσο δεν επρόκειτο παρά για περιορισμένες επεμβάσεις σε ένα αυστηρά τοπικό επίπεδο που είχαν μια μεγάλη γκάμα απρόβλεπτων συνεπειών στις γύρω περιοχές. Η τεχνολογία για μια πρόκληση ξηρασίας σε παγκόσμιο επίπεδο σαφώς και υπάρχει, αλλά αφενός είναι μάλλον δύσκολο να πραγματοποιηθεί εν κρυπτώ και αφετέρου κανείς δε μπορεί να προβλέψει τις συνέπειες.

Παρόλα αυτά όλο και περισσότερο εκφέρεται λόγος για την ανάγκη ανάπτυξης τεχνικών ηλιομηχανικής (solar engineering – τεχνικές ψύξης της ατμόσφαιρας κυρίως μέσω αύξησης της ανακλαστικότητας των νεφών ή αφαίρεσης του CO2) και στις 17 Μάη 2022 ιδρύθηκε στο παρίσι, η Παγκόσμια Επιτροπή Διαχείρισης Κινδύνων απο την κλιματική Υπέρβαση που αναφέρει ρητά ως στόχους της την ηλιακή μηχανική.

(Δεν πρόκειται για μια ασήμαντη επιτροπή απο τις αναρίθμητες που στοχεύουν την κατανάλωση ευρωπαικών κονδυλίων, αλλά για κάτι στο οποίο εμπλέκονται ήδη διάφοροι θεσμικοί φορείς και πολιτικές βιτρίνες).

Σε κάθε περίπτωση καλό είναι να μην υποτιμούμε την δολοφονική μανία της τεχνοεπιστήμης να κάνει ό,τι περνά απο το χέρι της, ώστε ο πλανήτης στο συνολό του να θεωρηθεί ετοιμοθάνατος και αυτή να φορέσει το μανδύα του σωτήρα προωθώντας τις ολοένα και πιο εξωφρενικές λύσεις της. Και όπως είδαμε και πρόσφατα με την εκστρατεία εμβολιασμού τα όποια όρια και οι φραγμοί είναι πλέον σχεδόν ανύπαρκτα.

[1] για να ακριβολογούμε, υπήρξαν μερικές εγκρίσεις για σκευάσματα γονιδιακών θεραπειών στη δύση και στην κίνα, απο το 2003 και μέχρι και τέλος της δεύτερης δεκαετίας του αιώνα, αλλά όλες κρίνονται επι του παρόντος αποτυχημένες: είτε επειδή ο συνδυασμός του εξωφρενικού τους κόστους με την υπερβολικά σπάνια χρήση τους -του τύπου μια φορά σε δέκα χρόνια- τις καθιστά ανάξιες λόγου (βλ. πχ glybera), είτε επειδή η αποτελεσματικοτητά τους (κατά κύριο λόγο στη θεραπεία του καρκίνου) παραμένει αμφισβητούμενη και/ή οι παρενεργειές τους εξαιρετικά επικίνδυνες, έως και θανατηφόρες.

[2] το πέπλο μυστικότητας που καλύπτει τους θανάτους απο κλινικές έρευνες γονιδιακών θεραπειών είναι απο μόνο του σκανδαλώδες. Πολύ πρόσφατα αναφέρθηκαν τέσσερις θανάτοι στις δοκιμές του audentes της adella ενώ τα μέχρι τώρα θύματα του zolgensma της novartis είναι δυο παιδιά. Ενώ καλλιεργείται η εντύπωση πως ο θάνατος, το 1999, του 18χρονου gelsinger είναι η μόνη θανάσιμη παρενέργεια, στην πραγματικότητα οι θάνατοι σε κλινικές δοκιμές γενετικών θεραπειών είναι αρκετά συχνό φαινόμενο – απλά αποκαλούνται μη-σχετιζόμενοι, τυχαίοι θάνατοι και γενικά αποσιωπούνται. Μόνο για την τελευταία δεκαετία του προηγούμενου αιώνα,στο αμερικάνικο nih έχουν αναφερθεί πάνω απο 600 σοβαρές ή και θανάσιμες παρενέργειες γονιδιακών θεραπειών στην αμερική.

[3] original antigenic sin, βλ. https://diariesofinfection.wordpress.com/2021/11/02/%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%b3%ce%bf%ce%bd%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%ce%b1%ce%bc%ce%ac%cf%81%cf%84%ce%b7%ce%bc%ce%b1/

2 thoughts on “Σκόρπιες σκέψεις στο διάλειμμα για διαφημίσεις V

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: