Σκόρπιες σκέψεις του επερχόμενου Χειμώνα ΙΙ

– Τα πρωινά τρέχεις να βρεις φαρμακείο για να πληρώσεις να σου βάλουν μια μπατονέτα βαθιά στη μύτη και περνάς την υπόλοιπη μια ώρα ως τμήμα του πελώριου τέρατος απο αυτοκίνητα που έχει καταλάβει όλους τους δρόμους της αθήνας, φταρνιζόμενος στο τιμόνι σου. Το μποτιλιάρισμα της επιστροφής είναι ακόμη μεγαλύτερο. Στην επιστροφή σπίτι σε περιμένουν οι ειδοποιήσεις απο τις διάφορες εταιρείες κούριερ – αναγκάζεσαι πλέον να παραγγέλνεις το οτιδήποτε, ακόμα και βίδες, σου φαίνεται καλύτερο από το να ξεροσταλιάζεις στις ουρές με το πιστοποιητικό σου ανά χείρας. Αλλά αυτό σημαίνει και άλλες ουρές αναμονής στα διάφορα κέντρα διανομής την επομένη.

Μετά απο ένα σύντομο και ανέμπνευστο μοναχικό δείπνο, προσπαθείς να αντισταθείς στο άναμμα της τηλεόρασης που σε περιμένει κακόβουλα στο σαλόνι. Κάνεις ακόμα μια προσπάθεια κοινωνικοποίησης. Την προηγούμενη είχες τηλεφωνήσει σ΄εκείνη την κοπέλα απο το τμήμα πωλήσεων “ναι, πάμε για ένα ποτό” είχε συμφωνήσει. Της εξήγησες ότι αυτό το ποτό μάλλον θα πρέπει να είναι στο χέρι και της αντιπρότεινες μια βόλτα στο κέντρο. Θα σε πάρει αυτή είπε.

Δεν το έκανε.

Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.

Ανατρέχεις τον κατάλογο του κινητού σου και σχηματίζεις τον αριθμό της όλγας. Το φλερτ της προηγούμενης άνοιξης δεν έσβησε ποτέ. Βέβαια ο λόγος ήταν ότι δεν άναψε και ποτέ. Αλλά και πάλι.

“Έλα όλγα τι γίνεται;”.

“Καλά μωρέ. Δηλαδή εντάξει ξέρω εγώ; Εσύ;”

“Έλεγα μήπως τα λέγαμε;”

“Ξέρω εγώ, και σήμερα αν είναι”.

“Αν ήθελες να περάσεις απο το σπίτι για ένα ποτό;”

“Ναι”

“Τι πράγμα; Τι ερώτηση είναι αυτή;”

“Ναι, καταλαβαίνω, ναι, οκ, όχι λοιπόν δεν το΄χω κάνει το εμβόλιο, καλή τύχη με τη δεύτερη δόση σου”.

“Τα λέμε”.

Είχε διαβάσει πως μεταξύ της πρώτης δόσης και της δεύτερης θέλει ιδιαίτερη προσοχή και αφού είχε πλέον αποφασίσει να εμβολιαστεί δεν ήθελε να ρισκάρει.

Της εύχεσαι μια ξεγυρισμένη μυοκαρδίτιδα.

Και αμέσως νοιώθεις άσχημα που το κάνεις, ακόμα πιο άσχημα απ΄ό,τι ήδη αισθανόσουν.

Βουλιάζεις στον καναπέ και ανάβεις την τηλεόραση.

Κωλοζωή.

“Πρέπει να φύγω απο αυτή την κωλοκατάσταση”, σκέφτεσαι, “δεν πάει άλλο”.

Αν συνεχίσει έτσι θα την κάνεις και ας αφήσεις αυτόν τον κωλοπλανήτη και αυτή τη γαμωζωή στους μαλάκες και στο φασισμό τους. Τι είχαμε, τι χάσαμε.

Και αυτή η σκέψη πως τουλάχιστον υπάρχει ένα τέλος, μια έξοδος διαφυγής σου δίνει λίγο κουράγιο για ένα ακόμη μοναχικό και μουντό βράδυ.

Πλανάσαι. Πλάνη οικτρά. Θα σε αφήσουμε ωστόσο να κοιμηθείς μέσα στην ευδαιμονία της άγνοιας γιατί αύριο αν και δεν το ξέρεις ακόμη σε περιμένει μια εξτρά και αναπάντεχη γραφειοκρατική ταλαιπωρία, γεμάτη catch 22 και αραχνιασμένους καφκικούς δαιδάλους, ειδικά σχεδιασμένη για να ταλαιπωρεί τους πολίτες άνευ πιστοποιητικού.

Η Ένωση Ευθανασίας της Γερμανίας απεφάνθη πρόσφατα πως οι υπηρεσίες ευθανασίας, απο τούδε και εις το εξής θα παράσχονται μόνο σε εμβολιασμένους.

“Η υποβοηθούμενη αυτοκτονία και η προδικαστική εξέταση της ικανότητας του ασθενούς να πάρει αποφάσεις απαιτεί την φυσική εγγύτητα μεταξύ ανθρώπων. Ωστόσο, αυτή είναι ακριβώς η συνθήκη για τη διάδοση του κόβιντ”.

Μ΄αυτό το σκεπτικό, η εν λόγω ένωση αποφάσισε την προηγούμενη βδομάδα πως η ευθανασία θα παρέχεται πλέον μόνο σε εμβολιασμένους. Οι ανεμβολίαστοι, ας κόψουν -κυριολεκτικά- το λαιμό τους.

https://www.rt.com/news/541149-euthanasia-germany-vaccinated-only/

– Ποτέ άλλοτε στην ιστορία δεν βομβαρδίστηκε ο δυτικός άνθρωπος με τέτοιο κτηνώδη όγκο στατιστικών προβλέψεων και αναλύσεων. Καμπύλες που όλο ισοπεδωνόντουσαν και όλο κάμπτονταν ξανά, στατιστικά μοντέλα που ξερνούσαν δεκάδες εκατομμύρια νεκρών, ποσοστά και αμείλικτες στατιστικές αλήθειες, υπερβάλλουσες θνησιμότητες και ρυθμοί μόλυνσης, ένας κυκεώνας αριθμών, μεταβλητών και αλλόκοτων στατιστικών συμβόλων.

Όλος αυτός ο παραλογισμός χτίστηκε πάνω στο ξεφτισμένο μύθο πως οι “αριθμοί λένε πάντα την αλήθεια” και η στατιστική ανάλυση είναι μια εξόχως αντικειμενική επιστήμη, που δεν επιδέχεται αμφισβητήσεις και παρανοήσεις.

Ο σύγχρονος πολίτης ξέχασε εν μια νυκτί πως πχ οι δημοσκοπήσεις τείνουν να βγάζουν -αντικειμενικά και επιστημονικά, πάντα- το επιθυμητό αποτέλεσμα για αυτόν που τις πληρώνει, πως πάντα υπήρχαν στατιστικά μοντέλα που έδειχναν πέραν κάθε αμφισβήτησης πως το κάπνισμα δε συνδέεται με βλάβες στον πνεύμονα, πως η γη ψύχεται και εισερχόμαστε στην εποχή των παγετώνων, πως η γη υπερθερμαίνεται και θα πεθάνουμε όλοι, πως η γρίπη του 2009 θα σκοτώσει 30 εκατομμύρια και τα λοιπά και τα λοιπά ad nauseam.

Το δυο και δυο κάνει πάντα τέσσερα -τουλάχιστον στον κόσμο που αντιλαμβανόμαστε ως δικό μας- πράγματι, και η λύση μιας εξίσωσης είναι ανεξάρτητη των ιδεολογιών του μαθηματικού που την αναζητεί, ναι, ίσως.

Αλλά η στατιστική ανάλυση μεγάλων αριθμών είναι μια διαδικασία τόσο πολύπλοκη, τόσο επιρρεπής σε μικροσκοπικές ασυνέχειες και οχλήσεις, τόσο ευρύχωρη για την απόκρυψη κάτω απο το χαλάκι των ενοχλητικών δεδομένων, που όπως στην πρόβλεψη του καιρού ή στην κίνηση μπράουν δε μπορούμε να έχουμε παρά πιθανολογικά -στην καλύτερη- μοντέλα.

Γι΄αυτό και κάθε σοβαρή επαγγελματική στατιστική υπηρεσία -αποτίμησης ρίσκου πχ- περιλαμβάνει ένα σκασμό απο διορθώσεις, μεταβλητές, αναγωγές ώστε να ανταποκρίνεται στοιχειωδώς στην πραγματικότητα. Ένας μεγάλος όγκος αριθμών μπορεί να αναλυθεί στατιστικά για να δείξει οτιδήποτε. Η αλήθεια δεν κρύβεται στους αριθμούς, αλλά στο γνωσιακό σύστημα που θα τους εντάξει στην εξήγηση ενός φαινομένου.

Όταν στις πρώτες κιόλας μέρες της πανδημίας ο αγαπημένος μας ΠΟΥ έδινε θνητότητα (θάνατοι ανά κρούσμα, IFR) 3,4%, για μια ασθένεια που εν τέλει αποδείχτηκε πως έχει θνητότητα το πολύ 0,5% (και αυτή δε μπορεί να παρουσιαστεί συνολικά για τον πληθυσμό, αφού υπάρχουν τεράστιες ηλικιακές και άλλες διακυμάνσεις), όταν δηλαδή ο μεγαλύτερος οργανισμός ειδικών επι της υγείας, έκανε πως αγνοεί το γεγονός πως προφανέστατα τα καταγεγραμμένα με τεστ κρούσματα στις αρχές της πανδημίας δεν αφορούσαν παρά ένα απειροελάχιστο ποσοστό των συνολικών κρουσμάτων, δε χρειαζόταν παρά ελάχιστη ικανότητα κριτικής σκέψης για να καταλάβει κανείς πως θα βομβαρδιστούμε ξανά και ξανά με στατιστικό και αλγοριθμικό τρόμο.

Ποια είναι τα ποσοστά των μολύνσεων σε εμβολιασμένους και ποια σε ανεμβολίαστους; Ποια είναι η προστασία του εμβολίου απο την σοβαρή νόσηση; Ερωτήματα πολύπλοκα που όταν παρουσίαζαν απαντήσεις εκτός κυρίαρχου αφηγήματος -όπως κάνουν τα δεδομένα των μολύνσεων στην αγγλία τους τελευταίους μήνες, όπου οι εμβολιασμένοι δείχνουν να κολλάνε και να μεταδίδουν πολύ περισσότερο απο τους ανεμβολίαστους- έπεφταν ένα σκασμό ειδικοί επάνω για να φωνάξουν περί έλλειψης διορθώσεων και προσαρμογής στον πληθυσμό, αλλά όταν παρουσίαζαν τον επιθυμητό τρόμο, έμεναν γυμνά και αντικειμενικά να παρουσιάζουν την “αμείλικτη γλώσσα των αριθμών”.

Σ΄αυτό εδώ το άρθρο (http://probabilityandlaw.blogspot.com/2021/11/is-vaccine-efficacy-statistical-illusion.html) καταδεικνύεται κάτι που υποτίθεται είναι γνωστό σε όλους τους στατιστικολόγους: μια μικρή καθυστέρηση στην καταγραφή σε μια δυναμική διαδικασία, επιφέρει απίστευτες αλλαγές στην τελική ανάλυση. Με άλλα λόγια, σύμφωνα με το άρθρο, αν καθυστερήσουμε κατά μια βδομάδα την καταγραφή σε ένα δυναμικό σύνολο ανεμβολίαστων/εμβολιασμένων που αλλάζει συνεχώς σύμφωνα με την πορεία του εμβολιασμού και τη θνησιμότητα του πληθυσμού, παίρνουμε μια εντελώς διαφορετική εικόνα. Αν το΄χετε με τα αγγλικά, αξίζει να διαβαστεί κυρίως ως μια πρώτη γεύση του πόσο εύκολο είναι να πεις οτιδήποτε σε συμφέρει αναλύοντας μεγάλους αριθμούς.

– Όπως έγραφα και νωρίτερα ένα απο τα πλέον ανατριχιαστικά σημεία της τρέχουσας εκστρατείας είναι η αυξανόμενη προσταγή διπλής (οργουελλικής) σκέψης. Όσο η εξουσία σε διατάζει με ψευδείς δικαιολογίες, υπάρχει ακόμη ελπίδα. Όταν σε διατάζει σε πλήρη αντίδιαστολή της ίδιας της της “αλήθειας”, τότε τα πράγματα είναι σκούρα – φαιοσκούρα.

Δεν έχει περάσει μια βδομάδα απο τις δημόσιες δηλώσεις των αξιωματούχων του ΠΟΥ πως τα εμβόλια δεν σταματάνε τη μετάδοση. Τώρα η φωνή της επιστήμης, που όλοι πρέπει να ακούσουμε, καλεί σε υποχρεωτικό εμβολιασμό για όλη την ευρώπη. https://www.rt.com/news/541306-who-recommends-mandatory-vaccination-europe/

Με άλλα λόγια αν και τα εμβόλια δε σταματάνε την πανδημία, θα υποχρεωθείτε να τα κάνετε. Γιατί; Επειδή έτσι διατάζουμε ρε μαλάκα. Σκάσε και τράβα κάντο, αλλιώς θα στο κάνουμε εμείς και θα΄ναι χειρότερα.

-Στη γουαδελούπη και στη μαρτινίκη γίνεται ο κακός χαμός. Οι εκεί άνθρωποι επιδεικνύουν ξεδιάντροπα πως τα εγκεφαλικά τους κύτταρα συνεχίζουν να λειτουργούν, πως το στομάχι και η καρδιά τους συνεχίζουν να πάλλονται στο ρυθμό της ζωής και αντιστέκονται σθεναρά στην αποικιοκρατική δύναμη της γαλλίας που θέλει να τους επιβάλλει υποχρεωτικό εμβολιασμό και διαρκή επίδειξη υγειονομικών φρονημάτων. Ο πάντα σκατόψυχος γαλλικός αποικιοκρατικός μηχανισμός ετοιμάζεται για στρατιωτικού τύπου επεμβάσεις.

Οι ανά τον κόσμο αφυπνισμένοι δικαιωματιστές έτοιμοι να διοργανώσουν πικετοφορίες για την παραμικρή υπόνοια προσβολής στα αδιαμφισβήτητα δικαιώματα των ιθαγενών και των γενικά “έγχρωμων ανθρώπων”, έχουν βγάλει τον σκασμό. Δείχνοντας ανάμεσα σε πολλά άλλα, πόσο ολοκληρωτικά ξεφτίλες και γελοίοι είναι.

One thought on “Σκόρπιες σκέψεις του επερχόμενου Χειμώνα ΙΙ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: